Od 20 lat badamy Twoją krew.
Badanie poziomu glukozy we krwi to podstawowe narzędzie w diagnostyce cukrzycy. Pomaga wykryć nieprawidłowości zanim pojawią się wyraźne objawy: od hipoglikemii, przez stan przedcukrzycowy (nieprawidłową glikemię na czczo i/lub nieprawidłową tolerancję glukozy), aż po cukrzycę. Wynik wykorzystuje się też do kontroli skuteczności leczenia i oceny, jak organizm radzi sobie z gospodarką węglowodanową na co dzień.
Standardowy czas oczekiwania na wynik badania wynosi 1 dzień. Podany czas oczekiwania jest liczony od następnego dnia roboczego po pobraniu.
Przygotowanie do badania poziomów cukru we krwi zależy od rodzaju badania oraz tego, co lekarz chce zbadać. Badanie może być przeprowadzone:
Glukoza jest niezbędnym źródłem energii, która utrzymuje aktywność komórek ludzkiego ciała. Rozkład glukozy na potrzeby metabolizmu odbywa się w procesie przetwarzania glukozy (glikolizy) w docelowej komórce, w celu dostarczenia niezbędnej do jej funkcjonowania energii. Dwoma hormonami, które bezpośrednio regulują poziom glukozy we krwi, są glukagon i insulina. Glukagon przyspiesza konwersję (przemianę) glikogenu do glukozy, a tym samym podnosi poziom cukru we krwi. Inne hormony odgrywające ważną rolę w metabolizmie glukozy to: hormon adrenokortykotropowy (ACTH), glukokortykoidy, adrenalina, tyroksyna. Wszystkie te hormony podnoszą poziom glukozy we krwi, a tylko insulina ją obniża.

Glukoza to podstawowe „paliwo” dla organizmu, dzięki któremu komórki mogą pracować bez przerwy. Jej rozkład zachodzi bezpośrednio w komórce podczas glikolizy, czyli procesu, który przekształca glukozę w energię potrzebną do prawidłowego działania tkanek i narządów.
Oznaczenia poziomu glukozy u osób dorosłych bez ewidentnych objawów jest zalecane w przypadku nadwagi lub otyłości oraz u osób z jednym lub kilkoma czynnikami ryzyka cukrzycy takimi jak:
W przypadku braku tych kryteriów badanie na cukrzycę powinno się zacząć przeprowadzać regularnie w wieku 45 lat w ramach podstawowej profilaktyki zdrowotnej. Po uzyskaniu normalnych wyników badań przesiewowych badanie warto powtarzać co najmniej co 3 lata (lub częściej, jeśli istnieją czynniki ryzyka).
Badanie glukozy na czczo jest wskazane w przypadku wystąpienia subiektywnych objawów mogących wskazywać na rozwój cukrzycy. Charakterystyczne symptomy to m.in.:
Kryteria American Diabetes Association (ADA) do diagnozowania cukrzycy obejmują także przypadkowe wartości glukozy:
W celu oznaczenia glukozy personel Punktu Pobrań pobiera próbkę krwi żylnej ze zgięcia łokciowego pacjenta.
Normy glukozy stanowią ogólne zalecenia i mogą się różnić w zależności od indywidualnych czynników pacjenta oraz laboratorium wykonującego badanie.
Jeśli Twój wynik Cię niepokoi, skonsultuj go z lekarzem.
Obniżone poziomy glukozy we krwi obserwuje się w chorobach takich jak:
Objawy różnią się w zależności od konkretnej przyczyny zaburzenia, które powoduje, że glukoza jest „zbyt niska”.
Wysokie stężenie glukozy we krwi pojawia się w chorobach takich jak:
Podwyższona glukoza to znak, że warto pogłębić diagnostykę zaburzeń glikemii. W takich przypadkach często wykonywane są m.in.: doustny test obciążenia glukozą, hemoglobina glikowana, badanie insliny i wskaźników insulinooporności (np. HOMA-IR).
Tutaj również objawy są uzależnione od konkretnej jednostki chorobowej, która powoduje hiperglikemię.
Jeśli przyczyną zbyt wysokiego stężenia glukozy na czczo jest cukrzyca, mogą pojawić się:
To, jak często warto badać glukozę, zależy głównie od Twojego zdrowia i ryzyka cukrzycy. Jeśli nie masz rozpoznanej cukrzycy ani istotnych czynników ryzyka, wystarczy oznaczyć poziom glukozy raz w roku.
Pomiar glikemii przygodnej polega na oznaczeniu glukozy we krwi w dowolnym momencie dnia, niezależnie od ostatniego posiłku. Wykonuje się je najczęściej, gdy pacjent zgłasza objawy charakterystyczne dla zaburzeń glikemii.
Glukoza to cukier prosty, który jest głównym źródłem energii dla organizmu. Po posiłku jej stężenie we krwi rośnie, co jest sygnałem dla trzustki, żeby wydzielić insulinę – hormon powstający w trzustce. Insulina „otwiera” komórkom (szczególnie mięśniom i tkance tłuszczowej) dostęp do glukozy, zmniejszając jej stężenie we krwi.
Jeśli komórki słabiej reagują na insulinę (insulinooporność), organizm musi produkować jej więcej, aby utrzymać prawidłową glikemię. Z czasem trzustka może nie nadążać z wydzielaniem insuliny – wtedy rośnie poziom glukozy we krwi i pojawia się stan przedcukrzycowy lub cukrzyca typu 2.