Od 20 lat badamy Twoją krew.
APTT (czas częściowej tromboplastyny po aktywacji) to podstawowe badanie laboratoryjne, które ma na celu ocenę hemostazy (procesu, który chroni organizm przed utratą krwi w przypadku uszkodzenia naczyń krwionośnych oraz utrzymanie prawidłowej płynności krwi). Test ocenia zatem sprawność wewnątrzpochodnej i wspólnej drogi krzepnięcia.
Standardowy czas oczekiwania na wynik badania wynosi 1 dzień. Podany czas oczekiwania jest liczony od następnego dnia roboczego po pobraniu.
By prawidłowo przygotować się do badania zalecane jest, by:
APTT (czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, dawniej czas kaolinowo‑kefalinowy) to podstawowe badanie oceniające sprawność wewnątrzpochodnej i wspólnej drogi krzepnięcia. Test mierzy czas potrzebny do wytworzenia skrzepu krwi w próbce osocza po dodaniu odpowiednich odczynników aktywujących.
Badanie zależy głównie od aktywności czynników XII, XI, IX, VIII (droga wewnątrzpochodna) oraz X, V, II (protrombina) i I (fibrynogen) z drogi wspólnej, a także prekalikreiny i kininogenu wielkocząsteczkowego.
APTT zleca się wtedy, gdy trzeba ocenić przebieg procesu krzepnięcia oraz jakie jest ryzyko krwawienia lub zakrzepicy.
Badanie jest pomocne, jeśli:
Lekarz może zlecić APTT przy podejrzeniu:
APTT pomaga ocenić ryzyko krwawienia:
U osób w trakcie leczenia przeciwzakrzepowego wykonanie badania APTT służy do:
Należy pamiętać, że prawidłowy wynik APTT nie wyklucza wszystkich zaburzeń krzepnięcia. Może pozostawiać w granicach wartości referencyjnych np. przy łagodnej postaci von Willebranda.
Do badania APTT potrzebna jest krew z żyły w zgięciu łokcia, pobrana do specjalnej probówki ze środkiem przeciwkrzepliwym (np. cytrynian sodu) w ściśle określonych proporcjach.
Zakres referencyjny zależy od laboratorium, użytego odczynnika i aparatu analitycznego, dlatego zawsze należy interpretować wynik w oparciu o normy danego laboratorium.
Każdy wynik badania APTT należy skonsultować z lekarzem, który oceni czas APTT w kontekście indywidualnego obrazu klinicznego.
Odchylenia od normy wskazują na zaburzenia krzepnięcia krwi.
Jeśli APTT jest wydłużone, może to wskazywać na zaburzenia krzepnięcia i w zależności od przyczyny wiązać się ze zwiększonym ryzykiem krwawień. Zwykle wymaga dalszej diagnostyki. Przyczyny mogą być różne:
Aby odróżnić niedobór czynnika od obecności inhibitora, stosuje się tzw. test mieszania (mixing test):
Skrócone APTT spotyka się rzadziej, ale może wiązać się ze zwiększoną skłonnością do zakrzepów. Może pojawiać się m.in. w:
Często jednak skrócone APTT wynika z tzw. błędów przedanalitycznych, czyli problemów technicznych przy pobraniu lub przygotowaniu próbki, na przykład:
APTT i PT/INR badają różne elementy układu krzepnięcia, więc nie są tym samym testem, ale bardzo często zleca się je razem, żeby zobaczyć pełniejszy obraz hemostazy.
APTT ocenia tzw. wewnątrzpochodną i wspólną drogę krzepnięcia – wrażliwy głównie na czynniki XII, XI, IX, VIII oraz X, V, II i fibrynogen.
PT/INR ocenia zewnątrzpochodną i wspólną drogę krzepnięcia – szczególnie zależy od czynnika VII oraz X, V, II i fibrynogenu.
Wykonanie obu badań jednocześnie pozwala zawęzić, gdzie leży przyczyna zaburzeń układu krzepnięcia – w drodze wewnątrzpochodnej, zewnątrzpochodnej czy wspólnej.
Fibrynogen to białko krwi, z którego powstaje materiał budujący skrzep podczas krzepnięcia – fibrynę. Jest kluczowym czynnikiem krzepnięcia (czynnik I) – bez niego skrzep jest słaby albo nie powstaje wcale (zwiększone krwawienia).
Dlatego przy diagnostyce krwawień i zaburzeń krzepnięcia oznacza się często fibrynogen razem z APTT, PT/INR i innymi testami, żeby ocenić nie tylko czas krzepnięcia, ale też „materiał budulcowy” skrzepu.
Choroba von Willebranda to najczęstsza wrodzona skaza krwotoczna, czyli choroba, w której krew „za słabo” krzepnie i łatwiej dochodzi do krwawień. Najczęstsze objawy to: