Od 20 lat badamy Twoją krew.
AST jest jednym z enzymów wątrobowych. Oznaczenie jej poziomów jest powszechnie stosowane w diagnostyce chorób wątroby i monitorowaniu ich przebiegu. AST można znaleźć także w innych miejscach w ciele – w mięśniu sercowym, mięśniach szkieletowych, nerkach, trzustce, w tkankach mózgu i w śledzionie. Z tego względu razem z AST warto wykonać badania pozostałych parametrów prób wątrobowych, np. ALT.
Standardowy czas oczekiwania na wynik badania wynosi 1 dzień. Podany czas oczekiwania jest liczony od następnego dnia roboczego po pobraniu.
Jak przygotować się do badania? Badanie poziomu AST nie wymaga specjalnego przygotowania – powinno ono być identyczne jak w przypadku standardowego pobrania krwi:
Oznaczenie aktywności AST we krwi służy aktualnie głównie do wykrywania ostrych i przewlekłych uszkodzeń wątroby, do których należą:
Należy pamiętać, że aktywność AST nie jest jednak specyficznym wskaźnikiem tylko układu hepatocelularnego, dlatego, że jego aktywność stwierdzono także w mięśniu sercowym, miocytach (mięśniach szkieletowych), nerkach, trzustce, w tkankach mózgu i w śledzionie. Uszkodzenie tych narządów może wpływać na poziom AST.
Jest to enzym, który:
Badanie stężenia AST we krwi jest jednym z elementów tzw. profilu wątrobowego – jego zmiany aktywność analizuje się w odniesieniu do innych wskaźników laboratoryjnych i ogólnego stanu pacjenta. Interpretując wyniki, lekarz może uwzględnić stosunek AST do ALT (wskaźnik de Ritisa), ale też stężenie albuminy, poziom bilirubiny, ALP i GGT.
Oznaczenie poziomu AST jest badaniem przydatnym nie tylko w procesie wykrywania schorzeń wątroby, ale także z diagnostycznego punku widzenia informacji dostarcza nam dynamika zmian – czyli jak aktywność tego enzymu zmienia się u pacjenta w czasie.
Badanie AST należy wykonać, gdy pojawiają się dolegliwości jak:
Oznaczenie wartości AST polega na pobraniu przez personel Punktu Pobrań próbki krwi żylnej ze zgięcia łokciowego. pacjenta według standardowych procedur.
Wartości referencyjne mogą różnić się w zależności od wieku i płci osoby badanej.
Poznaj przykładowe wartości referencyjne dla Laboratorium Medycznego Synevo w Toruniu:
Pamiętaj: Podane zakresy referencyjne służą jedynie za wartości orientacyjne, ich wartości mogą się różnić w zależności od laboratorium wykonującego badanie.
Wyniki zawsze konsultuj z lekarzem – samodzielna interpretacja wyników nie jest wskazana.
Należy podkreślić, ze obniżona aktywność tego enzymu występuje rzadko. Do przyczyn możemy zaliczyć np.
Niska aktywność może występować wtedy gdy obniży się u pacjenta poziom witaminy B6 – u pacjenta możemy zaobserwować np. drętwienie i mrowienie w rękach, zaburzenia nastroju.
Ponadto warto także zwrócić uwagę na:
Interpretując wynik AST, kluczowe znaczenie ma nie tylko sam fakt jego podwyższenia, ale także skala wzrostu aktywności enzymu. Różne zakresy odchyleń od normy mogą wskazywać na odmienne mechanizmy uszkodzenia tkanek i pomóc w ukierunkowaniu dalszej diagnostyki:
Najczęstsze znaki sygnalizujące wzrost AST w wyniku zaburzeń pracy wątroby to:
Należy jednak pamiętać, że samo pojedyncze badanie najczęściej nie jest wystarczające, by postawić odpowiednią diagnozę. Jeśli obserwujesz u siebie dolegliwości wskazujące na dysfunkcję wątroby, zaleca się kontakt z lekarzem specjalistą. Zleci on odpowiednie badania laboratoryjne w tym np. aktywność AST. Pamiętaj! Nie diagnozuj się na własną rękę.
Prawidłowy stosunek poziomu AST do ALT przy niepodwyższonej aktywności obu enzymów, wskaźnik ten jest większy od 1 (jego aktywność jest wyższa od ALT). Obecnie jednak ten stosunek nie ma większego znaczenia klinicznego, natomiast wartość wskaźnika de Ritisa może być pomocny w rozpoznaniu uszkodzeń mięśni szkieletowych (zabiegu chirurgicznego i nabyte lub wrodzone zespoły miolityczne).
Zadbaj o siebie kompleksowo: pamiętaj o zdrowej, zbilansowanej diecie (zarówno pod kątem makro-, jak i mikroelementów), ogranicz wszelkiego rodzaju używki i zadbaj o regularny ruch.
Wzrost aktywności AST w surowicy krwi występuje przede wszystkim przy uszkodzeniu komórek wątroby (hepatocytów), serca (np. po zawale serca) lub mięśni, a także po intensywnym wysiłku fizycznym lub w wyniku działania leków i toksyn.
By poznać przyczyny odchyleń od normy, najczęściej należy rozszerzyć diagnostykę o oznaczenie innych enzymów np. aminotransferazy alaninowej – ALT, wykonać badania obrazowe i wyniki te odnieś do zebranego wywiadu klinicznego u pacjenta.