Od 20 lat badamy Twoją krew.
Badanie polega na oznaczeniu przeciwciał przeciw transglutaminazie tkankowej typu 2, czyli anty-tTG, w dwóch klasach: IgA i IgG. Należy jednak pamiętać, że interpretacja wyniku wymaga również oznaczenia całkowitego IgA. Wynik pomaga lekarzowi ocenić, czy u pacjenta mogą występować nieprawidłowości typowe dla celiakii. Przeciwciała anty-tTG IgA są zwykle podstawowym badaniem w diagnostyce celiakii, jeśli pacjent ma prawidłowe stężenie całkowitego IgA. U części osób występuje jednak niedobór IgA, który może sprawić, że wynik badania w klasie IgA będzie mniej wiarygodny. Dlatego w pakiecie oznacza się także przeciwciała anty-tTG IgG. To uzupełnia diagnostykę i może być szczególnie pomocne u pacjentów z niedoborem IgA.
Standardowy czas oczekiwania na wynik badania wynosi 7 dni. Podany czas oczekiwania jest liczony od następnego dnia roboczego po pobraniu.
Jeśli badanie ma służyć diagnostyce celiakii, przed pobraniem krwi nie należy samodzielnie przechodzić na dietę bezglutenową ani ograniczać produktów zawierających gluten do momentu zakończenia diagnostyki.
Na badanie zwykle nie trzeba przychodzić na czczo, chyba że tego samego dnia wykonywane są także inne oznaczenia laboratoryjne, które tego wymagają.
Warto poinformować lekarza lub Punkt Pobrań o stosowanej diecie, rozpoznanym niedoborze IgA, chorobach autoimmunologicznych oraz leczeniu immunosupresyjnym. Te informacje mogą mieć znaczenie przy interpretacji wyniku.
Cena przeciwciała przeciw transglutaminazie tkankowej tTG (IgA + IgG) waha się od 211,00 zł do 314,00 zł, w zależności od punktu pobrań.
Celiakia to choroba autoimmunologiczna, w której gluten wywołuje nieprawidłową reakcję układu odpornościowego. U osób z celiakią spożywanie glutenu może prowadzić do uszkodzenia błony śluzowej jelita cienkiego i zaburzać wchłanianie składników odżywczych.
Transglutaminaza tkankowa typu 2, w skrócie tTG, to enzym obecny między innymi w jelicie cienkim. W przebiegu celiakii organizm zaczyna wytwarzać przeciwciała skierowane przeciwko własnej transglutaminazie tkankowej. Takie przeciwciała nazywa się anty-tTG.
W diagnostyce celiakii podstawowym badaniem jest oznaczenie przeciwciał anty-tTG w klasie IgA wraz ze stężeniem całkowitego IgA. To podstawowy marker serologiczny u osób, które mają prawidłowe stężenie całkowitego IgA.
U części pacjentów występuje jednak niedobór IgA. W takiej sytuacji badanie anty-tTG IgA może nie wykazać nieprawidłowości, nawet jeśli celiakia jest obecna. Dlatego lekarz może zlecić także oznaczenie przeciwciał anty-tTG w klasie IgG.
Wykonanie oznaczeń w obu klasach może ułatwić diagnostykę, szczególnie u osób z niedoborem IgA.
Oznaczenie przeciwciał anty-tTG IgA i IgG można rozważyć u pacjentów, u których objawy kliniczne lub nieprawidłowe wyniki badań mogą wskazywać na celiakię albo zaburzenia wchłaniania. Diagnostyka w kierunku celiakii może być zasadna między innymi w przypadku:
U dzieci celiakia może przebiegać inaczej niż u dorosłych. Oprócz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego mogą pojawić się objawy związane z rozwojem, wzrastaniem i dojrzewaniem. Na potrzebę diagnostyki w kierunku celiakii u dziecka mogą wskazywać między innymi:
Do grup zwiększonego ryzyka celiakii należą osoby, u których choroba występuje rodzinnie lub współistnieje z innymi schorzeniami autoimmunologicznymi. Diagnostykę warto rozważyć szczególnie w przypadku:
Do badania wykorzystuje się próbkę krwi żylnej. Krew najczęściej pobiera się z żyły w zgięciu łokciowym. Następnie próbka jest odpowiednio zabezpieczana i przekazywana do laboratorium diagnostycznego, gdzie oznacza się stężenie przeciwciał anty-tTG w klasach IgA i IgG.
Zakres referencyjny przeciwciał anty-tTG oraz sposób przedstawienia wyniku zależą od zastosowanej metody oznaczenia i producenta testu. Wynik badania należy zawsze interpretować zgodnie z zakresem referencyjnym podanym przez laboratorium.
| Wynik anty-tTG | Możliwe znaczenie |
| Ujemny | Zmniejsza prawdopodobieństwo celiakii, szczególnie jeśli pacjent przed badaniem regularnie spożywał gluten i nie ma niedoboru IgA. Nie wyklucza jednak choroby w każdej sytuacji, między innymi przy diecie bezglutenowej, ograniczeniu glutenu, niedoborze IgA lub leczeniu wpływającym na układ odpornościowy. |
| Graniczny lub słabo dodatni | Wymaga ostrożnej interpretacji w kontekście objawów, stężenia całkowitego IgA oraz wyników innych badań serologicznych. Samodzielnie nie przesądza o rozpoznaniu celiakii. |
| Dodatni | Szczególnie dodatni wynik anty-tTG IgA może wskazywać na celiakię i wymaga dalszej diagnostyki. Znaczenie dodatniego anty-tTG IgG zależy m.in. od stężenia całkowitego IgA. |
Znaczenie wyniku zależy także od tego, która klasa przeciwciał jest podwyższona, czy pacjent przed badaniem spożywał gluten, jakie ma objawy, jakie jest stężenie całkowitego IgA oraz czy występują choroby lub leczenie mogące wpływać na odpowiedź immunologiczną. Z tego względu wynik należy zawsze skonsultować z lekarzem.
Ujemny wynik anty-tTG w obu klasach oznacza, że w analizowanej próbce nie stwierdzono obecności przeciwciał przeciw transglutaminazie tkankowej albo ich poziom był niższy niż wartość graniczna przyjęta dla danego testu.
Taki wynik przemawia przeciwko celiakii, zwłaszcza jeśli pacjent przed badaniem spożywał gluten w typowej ilości, a stężenie całkowitego IgA mieści się w prawidłowym zakresie.
Nie oznacza to jednak, że celiakię można całkowicie wykluczyć. Jeśli objawy, wyniki innych badań lub wywiad kliniczny nadal wskazują na możliwość celiakii, lekarz może zalecić rozszerzenie diagnostyki mimo ujemnego wyniku anty-tTG.
Podwyższone stężenie przeciwciał anty-tTG może występować w przebiegu aktywnej celiakii, szczególnie jeśli pacjent spożywa gluten. Znaczenie wyniku zależy jednak od klasy przeciwciał, która jest podwyższona oraz od stężenia całkowitego IgA.
Dodatni, graniczny lub niejednoznaczny wynik anty-tTG może rzadziej pojawiać się także w innych sytuacjach klinicznych, na przykład u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi albo wybranymi chorobami wątroby.
Celiakia nie zawsze wygląda tak samo. U jednej osoby może powodować głównie dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, u innej objawiać się niedokrwistością, przewlekłym zmęczeniem, zaburzeniami kostnymi lub problemami z płodnością.
Właśnie dlatego w diagnostyce celiakii znaczenie ma nie tylko obecność biegunki, wzdęć czy bólu brzucha, ale także objawy pozajelitowe oraz utrzymujące się nieprawidłowości, których nie można wyjaśnić inną przyczyną. Zdarza się też, że choroba przebiega skąpoobjawowo.
Na celiakię mogą wskazywać między innymi:
U dzieci celiakia może przekładać się na:
Wynik fałszywie ujemny może pojawić się między innymi u osób, które przed badaniem ograniczały gluten, stosowały dietę bezglutenową, mają niedobór przeciwciał IgA albo przyjmują leki osłabiające aktywność układu odpornościowego.
Tak. Ograniczenie glutenu przed wykonaniem badania anty-tTG może wpłynąć na wynik. Dotyczy to zarówno przeciwciał anty-tTG IgG, jak i anty-tTG IgA oraz innych badań serologicznych stosowanych w diagnostyce celiakii. U osób z celiakią gluten podtrzymuje nieprawidłową reakcję układu odpornościowego i sprzyja wytwarzaniu przeciwciał przeciw transglutaminazie tkankowej. Gdy ilość glutenu w diecie znacząco się zmniejsza, aktywność tej reakcji może stopniowo słabnąć, a poziom przeciwciał zaczyna spadać. W takiej sytuacji wynik może być zaniżony, graniczny albo fałszywie ujemny, mimo że celiakia nadal jest obecna.
Biegunka i utrata masy ciała należą do klasycznych objawów celiakii, ale nie występują u wszystkich chorych. U wielu osób, zwłaszcza dorosłych, choroba może objawiać się mniej typowo, na przykład niedokrwistością, przewlekłym zmęczeniem, niedoborami witamin i składników mineralnych, osteoporozą lub nieprawidłowymi wynikami badań wątrobowych.
Tak, badania przesiewowe w kierunku celiakii warto rozważyć u krewnych pierwszego stopnia osoby z potwierdzoną chorobą trzewną. Do tej grupy należą rodzice, rodzeństwo i dzieci osoby chorej. Diagnostyka może być zasadna nawet wtedy, gdy nie występują typowe objawy jelitowe, takie jak biegunka, wzdęcia czy bóle brzucha. Celiakia może przebiegać skąpoobjawowo lub dawać objawy pozajelitowe, dlatego o potrzebie wykonania badań warto porozmawiać z lekarzem.