Od 20 lat badamy Twoją krew.
Pakiet I etapu diagnostyki boreliozy obejmuje dwa testy przesiewowe – oznaczenie przeciwciał IgM i IgG. Badania pozwalają ocenić, czy organizm miał kontakt z bakterią Borrelia. To badanie stanowi punkt wyjścia do dalszej diagnostyki: wynik dodatni zawsze wymaga potwierdzenia testem Western Blot (II etap diagnostyki).
Test na boreliozę nie wymaga szczególnego przygotowania. Warto jednak pamiętać o kilku zasadach:
Ważne: nie wykonuj badania zbyt wcześnie po ukąszeniu przez kleszcza – przeciwciała IgM pojawiają się dopiero po 2–4 tygodniach, a IgG po 4–6 tygodniach (a czasem później) od zakażenia. Zbyt wczesne badanie może dać wynik fałszywie ujemny.
Borelioza (choroba z Lyme) to wielonarządowa choroba zakaźna wywoływana przez krętki Borrelia burgdorferi, przenoszone na człowieka przez ukąszenie zakażonego kleszcza.
Drobnoustroje dostają się do organizmu człowieka podczas żerowania zakażonego kleszcza, następnie z krwią i chłonką szerzą się do skóry, stawów, serca i układu nerwowego.
Po zakażeniu układ odpornościowy zaczyna produkować przeciwciała – najpierw klasy IgM (pojawiają się po ok. 2–4 tygodniach), a następnie klasy IgG (po ok. 4–6 tygodniach).
Pakiet obejmuje dwa testy przesiewowe, które oceniają obecność swoistych przeciwciał we krwi:
Wynik dodatni testu przesiewowego nie jest równoznaczny z rozpoznaniem boreliozy – wymaga potwierdzenia w II etapie diagnostyki (testy Western Blot).
Badanie przesiewowe w kierunku boreliozy zaleca się, gdy:
W przypadku pojawienia się typowego rumienia wędrującego (czerwona plamka rozszerzająca się, czasem z centralnym przejaśnieniem), lekarz stawia rozpoznanie boreliozy stawia się na podstawie obrazu klinicznego i zwykle nie ma potrzeby wykonywania badań serologicznych.
Do badania pobierana jest krew żylna z żyły łokciowej. Materiał trafia następnie do laboratorium medycznego.
Badanie ma charakter ilościowy, jednak wynik interpretowany jest jako ujemny, graniczny lub dodatni.
W razie wyniku dodatniego lub granicznego zaleca się potwierdzenie wyniku testem Western Blot w II etapie diagnostyki.
Jeśli objawy utrzymują się pomimo ujemnego wyniku uzyskanego we wczesnym okresie choroby warto powtórzyć badanie.
Pamiętaj, by wynik zawsze skonsultować z lekarzem.
Do zakażenia dochodzi, gdy kleszcz będący nosicielem Borrelia wgryzie się w skórę człowieka i zacznie pobierać krew, a krętki wnikną do organizmu żywiciela.
Największe ryzyko przeniesienia zakażenia wiąże się z dłuższym czasem żerowania, dlatego ważne jest szybkie usunięcie kleszcza, aby zmniejszyć ryzyko zakażenia (choć infekcja może wystąpić także przy krótszym kontakcie).
Symptomy choroby są zróżnicowane i zmieniają się wraz z czasem trwania zakażenia. W zależności od fazy choroby wyróżnia się boreliozę:
We wczesnej fazie miejscowej pojawiają się:
W fazie wczesnej rozsianej mogą pojawiać się:
Późna borelioza rozwija się zwykle miesiące lub lata po zakażeniu i wiąże się z przewlekłym zajęciem stawów, skóry lub układu nerwowego. Możliwe objawy to:
Kleszcze mogą przenosić wiele chorób. Oprócz boreliozy są to m.in.:
Dlatego ważne jest, by po każdym ukąszeniu kleszcza obserwować pojawiające się objawy kliniczne i skonsultować się z lekarzem.
Western-Blot posiada wyższą swoistość, dlatego służy jako II etap diagnostyki – wykonuje się go po dodatnim lub granicznym wyniku testu przesiewowego, aby sprawdzić, czy wykryte wcześniej przeciwciała rzeczywiście są skierowane przeciw Borrelia.
Badanie nie podaje stężenia przeciwciał, lecz pokazuje obecność lub brak prążków odpowiadających konkretnym antygenom, co pozwala odróżnić prawdziwe zakażenie od reakcji krzyżowych.
Należy pamiętać, że Western-Blot nie jest badaniem pierwszego wyboru i wykonuje się go dopiero po dodatnim lub granicznym wyniku testu przesiewowego. Takie dwuetapowe postępowanie zwiększa wiarygodność diagnostyki i zmniejsza ryzyko uzyskania wyniku fałszywie dodatniego.
Nie. Badanie na boreliozę (IgG + IgM) nie jest podstawą do oceny skuteczności leczenia. Przeciwciała IgG, a czasem i IgM, są produkowane w wyniku kontaktu z bakterią i często utrzymują się przez wiele lat po przebytym zakażeniu i zakończonej terapii. Dlatego na podstawie wyniku badania nie można stwierdzić, czy terapia była skuteczna. O skuteczności leczenia świadczy przede wszystkim ustępowanie objawów oraz ocena lekarska.