Po pobraniu krwi komórki układu odpornościowego są przygotowywane do hodowli laboratoryjnej. Następnie poddaje się je działaniu antygenów bakterii Borrelia i ocenia stopień namnażania limfocytów w porównaniu z próbką kontrolną, do której nie dodano antygenów.
Kiedy rozważa się badanie LTT – panel Borrelia?
LTT nie należy do standardowych badań rekomendowanych w diagnostyce boreliozy ani do monitorowania skuteczności leczenia. Przed wykonaniem testu warto omówić z lekarzem jego możliwości i ograniczenia oraz ustalić, czy wynik może mieć znaczenie dla dalszego postępowania diagnostycznego.
Sytuacje, w których lekarz może rozważyć wykonanie badania LTT w kierunku Borrelia mogą obejmować:
- ocenę odpowiedzi komórkowej w wybranych przypadkach dodatnich wyników badań serologicznych i niejednoznacznego obrazu klinicznego;
- ocenę odpowiedzi komórkowej po zakończeniu antybiotykoterapii, niekiedy rozważana po kilku tygodniach od zakończenia leczenia (np. po 4 – 6 tygodniach) – należy pamiętać, że badanie LTT nie jest rutynowo wykorzystywane do oceny skuteczności leczenia;
- diagnostykę w ponownego pojawienia się lub utrzymywania objawów po leczeniu;
- ocenę odpowiedzi immunologicznej w sytuacji podejrzenia ponownego zakażenia (reinfekcji) bakterią Borrelia.
Warto pamiętać, że we wczesnym okresie zakażenia wynik badania przeciwciał może być ujemny, ponieważ organizm nie zdążył jeszcze wytworzyć ich w ilości wykrywalnej laboratoryjnie. W takich przypadkach lekarz może zalecić powtórzenie badań w odpowiednim terminie.
Jeżeli po zakończeniu leczenia utrzymują się objawy, takie jak zmęczenie, bóle mięśni lub stawów czy trudności z koncentracją, konieczna jest ocena ich możliwych przyczyn. Same dolegliwości nie stanowią dowodu na przetrwanie zakażenia, dlatego w przypadku ich wystąpienia warto najpierw skonsultować się z lekarzem.
W przypadku podejrzenia reinfekcji lub zaburzeń odporności zakres dalszej diagnostyki ustala lekarz na podstawie objawów, wywiadu medycznego i dotychczasowych wyników badań.
Typowy rumień wędrujący rozpoznawany jest na podstawie obrazu klinicznego i zwykle nie wymaga potwierdzenia badaniami serologicznymi ani wykonania testu LTT przed rozpoczęciem leczenia.