Badanie magnez

Na badanie zgłoś się na czczo (najlepiej zachowując co najmniej 8-godzinną przerwę od ostatniego posiłku).

W dniu poprzedzającym badanie unikaj intensywnej aktywności fizycznej.

Pamiętaj! Warto dobrze się przygotować – ma się wówczas pewność, że czynniki przedanalityczne nie będą mieć wpływu na wynik.

Należy pamiętać, że wartości referencyjne dla poszczególnych parametrów często różnią się w zależności od wieku pacjenta, laboratorium robiącego badanie i wykorzystywanej metody analitycznej.

Najlepiej omów wynik z lekarzem, który zinterpretuje go w zestawieniu z Twoim ogólnym stanem klinicznym.

Cena badanie magnez waha się od od 16,00 do 38,00 zł, w zależności od punktu pobrań.

Magnez (Mg) jest pierwiastkiem, który obecny jest głównie w kościach i mięśniach (oprócz tego także w osoczu, erytrocytach i tkankach miękkich).

Mg jest czwartym pod względem zawartości kationem w organizmie człowieka. Bierze udział w procesach takich jak glikoliza, synteza DNA i RNA oraz regulacja ciśnienia tętniczego. Magnez odgrywa też kluczową rolę w utrzymaniu homeostazy innych elektrolitów – wapnia, fosforu i potasu.

Magnez pełni ważną, wielokierunkową rolę. Jego najważniejsze funkcje to:

• uczestnictwo w przewodnictwie nerwowym i zapobieganie skurczom mięśni,
• regulacja ciśnienia krwi i pracy serca (bierze udział w procesie skurczu mięśnia sercowego),
• budowa kości i zębów,
• udział w gospodarce energetycznej,
• stabilizacja układu nerwowego,
• regulacja odpowiedzi organizmu na stres,
• wspieranie układu odpornościowego,
• regulacja wydzielania i działania parathormonu (istotne do prawidłowej pracy gospodarki wapniowej),
• stabilizacja spirali kwasu DNA i chromosomów.

Zaburzenia poziomu magnezu mogą prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych.

Kiedy należy wykonać badanie?

Badanie stężenia magnezu we krwi warto wykonać wtedy, gdy pojawiają się dolegliwości sugerujące jego brak lub nadmiar – między innymi skurcze i mimowolne drżenia mięśni, uczucie zmęczenia, rozkojarzenie, drażliwość, przewlekły stres, bóle głowy czy nieregularne bicie serca. 

Szczególnie narażone na niedobór magnezu są: 

• osoby starsze,
• osoby z cukrzycą typu 2,
• osoby przyjmujące diuretyki, inhibitory pompy protonowej lub leki nefrotoksyczne,
• osoby z chorobami zapalnymi jelit lub zespołem złego wchłaniania,
• osoby nadużywające alkoholu,
• kobiety w ciąży i karmiące piersią.

Badanie szczególnie zaleca się osobom z powyższych grup, a także tym, którzy mają choroby nerek lub planują suplementację magnezu.

Materiałem do pomiaru stężenia magnezu jest surowica krwi pobierana ze zgięcia łokciowego pacjenta. Cała procedura odbywa się w Punkcie Pobrań, skąd następnie próbka przesyłana jest do laboratorium diagnostycznego.

Obniżone stężenie tego pierwiastka (tzw. hipomagnezemia) ma najczęściej charakter wtórny, powstaje na skutek innych przypadłości. Główne przyczyny to:

• utrata magnezu drogą przewodu pokarmowego lub przez nerki,
• niewystarczający stopień dostarczenia w pożywieniu lub zaburzenia wchłaniania tego pierwiastka (np. przez genetyczne zaburzenie wchłaniania magnezu w jelicie),
• hiperaldosteronizm,
• przesunięcie magnezu z płynu pozakomórkowego do wnętrza komórek.

Podstawowe objawy niedoboru magnezu w organizmie to:

• zaburzenia rytmu serca,
• nadwrażliwość nerwowo-mięśniowa,
• depresja,
• apatia, zaburzenia koncentracji i uwagi,
• splątanie,
• osłabienie (łatwe męczenie się)
• bolesne skurcze łydek,
• wypadanie włosów.

Nadmiar magnezu jest zjawiskiem zdecydowanie rzadszym. Za wydajne wydalanie nadmiaru magnezu z organizmu odpowiadają nerki, więc nadprogramowy wzrost stężenia tego pierwiastka (tzw. hipermagnezemia) spowodowany jest zaburzeniami pracy nerek (np. niewydolnością nerek) i innymi chorobami (niedoczynnością tarczycy, nowotworami i niektórymi chorobami autoimmunologicznymi).

W zdecydowanie mniejszej ilości przypadków nadmiar obserwuje się u pacjentów leczonych magnezem, np. w stanach przedrzucawkowych.

Im bardziej zaawansowany nadmiar magnezu, tym więcej objawów klinicznych doświadcza pacjent. Stopniowo pojawiają się:

1. Na początkowym etapie: osłabienie mięśniowe, nudności i wymioty, splątanie, zawroty głowy,
2. Na zaawansowanym etapie: zanik odruchów ścięgnistych, senność, bradykardia (zwolnienie akcji serca) i spadek ciśnienia krwi, zaczerwienienie twarzy, zaburzenia widzenia.
3. W skrajnych przypadkach: porażenie wiotkie mięśni, depresja oddechowa (zagrożenie zatrzymaniem oddechu), blok przedsionkowo-komorowy.

• Potas
• Badanie poziomu sodu
• Witamina D3 25-OH
• Wapń całkowity (CA)
• Morfologia krwi