Od 20 lat badamy Twoją krew.
Badanie hsCRP to oznaczenie stężenia białka C-reaktywnego we krwi metodą wysokoczułą, umożliwiające wykrycie nawet bardzo niskich poziomów tego białka. W odróżnieniu od klasycznego badania CRP, test ten nie służy do diagnozowania ostrych stanów zapalnych, lecz przede wszystkim do oceny ryzyka chorób sercowo-naczyniowych u pozornie zdrowych osób. Wynik hsCRP interpretuje się w kontekście ryzyka kardiologicznego, a nie obecności infekcji.
Standardowy czas oczekiwania na wynik badania wynosi 3 dni. Podany czas oczekiwania jest liczony od następnego dnia roboczego po pobraniu.
Badanie nie wymaga specjalnych przygotowań.
Nie ma konieczności bycia na czczo, chyba że równocześnie wykonywane są inne oznaczenia, które tego wymagają.
Poinformuj lekarza o przyjmowanych lekach.
Nie wykonuj badania w trakcie infekcji, ani bezpośrednio po jej ustąpieniu.
Badanie metodą wysokiej czułości umożliwia ocenę subklinicznego, przewlekłego stanu zapalnego.
Różnica między oznaczeniem standardowym a hsCRP dotyczy wyłącznie czułości analitycznej i zastosowania klinicznego – obydwa mierzą to samo białko.
Białko C-reaktywne to białko ostrej fazy produkowane przez komórki wątroby, którego stężenie rośnie w odpowiedzi na stan zapalny w organizmie.
Stężenie CRP zaczyna rosnąć kilka godzin po zadziałaniu bodźca zapalnego i osiąga szczyt po 24-48 godzinach. Jeśli przyczyna stanu zapalnego ustąpi, poziom białka C-reaktywnego wraca do normy.
Co istotne – białko to odzwierciedla przewlekły stan zapalny towarzyszący powstawaniu zmian miażdżycowych.
Z tego względu badanie hsCRP jest szczególnie zalecane w profilaktyce i ocenie ryzyka kardiologicznego. Główne wskazania to:
Badanie nie zastępuje diagnostyki stanów zapalnych (w tym celu stosuje się standardowy CRP) i nie jest zlecane rutynowo u wszystkich pacjentów.
Badanie wykonuje się z próbki krwi żylnej pacjenta. Materiał przekazywany jest to laboratorium diagnostycznego.
Normy nie są uniwersalne. Mogą się różnić między laboratoriami ze względu na stosowanie różnych metod analitycznych.
Wartości referencyjne hsCRP interpretuje się przede wszystkim pod kątem indywidualnego ryzyka sercowo-naczyniowego. Z tego względu wynik należy skonsultować z lekarzem, który uwzględni pełny obraz.
Niskie stężenie CRP zmierzone metodą wysokiej czułości nie stanowi problemu klinicznego – jest stanem pożądanym i nie wymaga dalszej diagnostyki ani leczenia.
Niskie wartości CRP oznaczają po prostu małe nasilenie przewlekłego zapalenia – co wiąże się z niższym ryzykiem sercowo-naczyniowym i brakiem objawów.
Podwyższone stężenie hsCRP jest niesprecyzowanym markerem – wskazuje na obecność stanu zapalnego lub uszkodzenia tkanek, ale nie identyfikuje jego lokalizacji ani przyczyny.
Wzrost stężenia może być wywołany przez stany zapalne i infekcje:
Ze względu na fakt, że ostre infekcje i stany zapalne mogą przejściowo podwyższać stężenie hsCRP, badanie służące ocenie ryzyka sercowo-naczyniowego należy wykonać po ich ustąpieniu.
Podwyższone stężenia mogą występować u osób klinicznie zdrowych, u których występują czynniki ryzyka rozwoju chorób sercowo-naczyniowych:
Objawy towarzyszące podwyższonemu hsCRP zależą od przyczyny wzrostu stężenia.
Przy niewielkich wzrostach pacjent może nie odczuwać żadnych dolegliwości.
Przy wyraźnie podwyższonym wyniku możliwe objawy to:
Nie. Podwyższone hsCRP jest markerem niespecyficznym – może być efektem infekcji, choroby autoimmunologicznej, otyłości, palenia tytoniu, a nawet stresu. Samo w sobie nie diagnozuje choroby serca, lecz sygnalizuje podwyższone ryzyko i stanowi wskazanie do pogłębionej diagnostyki kardiologicznej.
Tak – palenie tytoniu jest jednym z czynników prowadzących do przewlekłego, niskopoziomowego zapalenia i podwyższonego stężenia hsCRP. U palaczy wyniki hsCRP mogą być systematycznie wyższe niż u osób niepalących.
K. Musunuru, B.G. Kral, R.S. Blumenthal, V. Fuster, C.Y. Campbell, T.J. Gluckman, M.H. Davidson, S. Mora, The Use of High Sensitivity C-Reactive Protein in Clinical Practice, „Nature Clinical Practice Cardiovascular Medicine” 2008, vol. 5, nr 10, s. 621