Borelioza jest wielonarządową chorobą wywoływaną przez krętki z rodzaju Borrelia burgdorferi sensu lato, przenoszone głównie przez kleszcze z rodzaju Ixodes. Diagnostyka choroby jest trudna ze względu na specyfikę bakterii, ale kluczowa, gdyż skuteczność leczenia zależy od wczesnego rozpoznania. Wykonanie badania w kierunku boreliozy jest zalecane po 4-6 tygodni od ukąszenia kleszcza lub po pojawieniu się pierwszych charakterystycznych objawów tj. rumienia wędrującego, bóli stawów czy zaburzeń neurologicznych.

Bakteria wywołująca chorobę została wyizolowana dopiero w 1982 r. przez Williego Burgdorfer’a i nazwana jego nazwiskiem. Było to zwieńczenie badań prowadzonych nad tajemniczą chorobą z Old Lyme (Connecticut, USA), przebiegającą z zapaleniem stawów, głównie u dzieci.
W Polsce po raz pierwszy opis przypadku rumienia wędrującego został przedstawiony przez Rosnera w 1948 r., natomiast zachorowania na boreliozę z Lyme zaczęto rozpoznawać dopiero od lat 80. XX wieku. Borelioza z Lyme podlega obowiązkowi zgłoszenia do służb sanitarnych od 1996 r. Liczba zachorowań systematycznie wzrasta, co niekoniecznie oznacza rzeczywisty wzrost częstości występowania choroby. Z pewnością na częstsze rozpoznawanie ma również wpływ większa świadomość objawów i lepsza dostępność diagnostyki.

Na świecie występuje wiele gatunków kleszczy. W Polsce najważniejszym wektorem bakterii wywołującej boreliozę jest kleszcz pospolity (Ixodes ricinus), jednak choroba nie rozwija się u każdego ugryzionego.

Jeszcze w latach 90. XX wieku, ze względu na różnorodny przebieg i mnogość objawów, boreliozę nazywano „małpą wszystkich chorób”. Krętki mogą wywoływać objawy przypominające inne jednostki chorobowe, co znacznie utrudnia diagnostykę i leczenie. Szczególnie problematyczne są zakażenia bezobjawowe lub o niespecyficznych objawach, które nie są kojarzone z ukąszeniem przez kleszcza.
Warto wiedzieć:
Rumień wędrujący: powiększające się zaczerwienienie o średnicy >5 cm, z centralnym przejaśnieniem, pojawiające się między 6. a 60. dniem od ukąszenia. Jest to najbardziej charakterystyczny objaw, występujący u 70–80% zakażonych. Zmiana skórna ustępuje samoistnie po 3–4 tygodniach.
Objawy ogólne: objawy grypopodobne (gorączka, bóle głowy, mięśni, stawów, zmęczenie). U 40% chorych z rumieniem wędrującym występują równolegle.
Objawy stawowe:
Objawy neurologiczne (neuroborelioza):
Zapalenie mięśnia sercowego (Lyme carditis):
Dotyczy 8–10% chorych. Zwykle prowadzi do zaburzeń przewodnictwa przedsionkowo-komorowego (bloków AV).
Inne zmiany skórne:
Objawy późniejsze mogą obejmować:
Diagnostyka boreliozy opiera się na badaniach serologicznych:
Badanie metodą WesternBlot wykonuje się po uzyskaniu wyniku dodatniego lub granicznego w teście przesiewowym ELISA lub CLIA.
W niektórych przypadkach stosuje się test LTT (transformacji limfocytów), który pomaga ocenić aktywność odpowiedzi komórkowej i monitorować skuteczność leczenia.

Leczenie trwa od 14 do 28 dni i obejmuje antybiotykoterapię takimi substancjami jak: doksycyklina, amoksycylina, cefuroksym. Skuteczność terapii przy wczesnym wdrożeniu sięga 90%.
U niektórych pacjentów po przebytym leczeniu mogą utrzymywać się objawy choroby, tzw. zespół poboreliozowy.