Od 20 lat badamy Twoją krew.
Ten pakiet łączy doustny test tolerancji glukozy (OGTT) z jednoczesnym pomiarem insuliny w trzech punktach czasowych: na czczo, po 60 i po 120 minutach od wypicia roztworu 75 g glukozy. Połączenie obu oznaczeń pozwala ocenić nie tylko przebieg stężenia glukozy we krwi, ale też odpowiedź insulinową organizmu na obciążenie glukozą, dzięki czemu umożliwia kompleksową ocenę gospodarki węglowodanowej.
Aby wynik badania był jak najbardziej wiarygodny, warto przestrzegać kilku prostych zasad:
Prawidłowe przygotowanie do badania pomaga uzyskać wynik, który najlepiej odzwierciedla rzeczywisty stan organizmu.
W Synevo możesz wykonać test tolerancji glukozy bez skierowania.
Wyjątek stanowią pacjenci niepełnoletni – w ich przypadku wymagane jest skierowanie od lekarza.
Cena glukoza 75 g i insulina (0, 60, 120 min) waha się od 178,00 zł do 254,00 zł, w zależności od punktu pobrań.
Test obciążenia glukozą jest jednym z podstawowych badań wykorzystywanych w diagnostyce stanu przedcukrzycowego i cukrzycy. Badanie pozwala ocenić, jak organizm radzi sobie z glukozą oraz ile insuliny produkuje po spożyciu określonej dawki węglowodanów. Test pomaga ocenić:
Dodatkowe oznaczenie insuliny pozwala sprawdzić, jak jej stężenie zmienia się w czasie po wypiciu glukozy. Taki wynik może dostarczyć lekarzowi dodatkowych informacji o odpowiedzi organizmu na obciążenie glukozą, jednak nie pozwala na samodzielne rozpoznanie insulinooporności ze względu na brak powszechnie zaakceptowanych norm dla 60. i 120. minuty insuliny.
W ramach testu oznacza się stężenie glukozy i insuliny w trzech punktach czasowych:
Pakiet może zostać zlecony osobom, u których lekarz podejrzewa zaburzenia gospodarki węglowodanowej, na przykład na podstawie wcześniejszych wyników badań lub obecności czynników ryzyka cukrzycy typu 2. Pacjentom mogą towarzyszyć takie objawy jak: przewlekłe zmęczenie, senność po posiłkach, nagłe spadki energii, silną ochotę na słodycze lub trudności z redukcją masy ciała, mimo stosowania diety i aktywności fizycznej. Nie są one jednak charakterystyczne wyłącznie dla insulinooporności i cukrzycy.
Badanie może być pomocne również wtedy, gdy:
Badanie może być także wykonywane u kobiet z zespołem policystycznych jajników (PCOS), który często współwystępuje z zaburzeniami metabolizmu glukozy.
W czasie ciąży lekarz może zlecić test obciążenia glukozą w celu diagnostyki cukrzycy ciążowej. Jest to standardowe badanie pozwalające ocenić, jak organizm przyszłej mamy radzi sobie z regulacją poziomu glukozy we krwi. Warto pamiętać, że krzywa insulinowa w tym przypadku nie jest standardowym elementem diagnostyki.
Warto pamiętać, że insulinooporność i zaburzenia tolerancji glukozy mogą przez długi czas nie powodować wyraźnych objawów. Dlatego badanie OGTT bywa pomocne również u osób obciążonych czynnikami ryzyka, nawet jeśli na co dzień czują się dobrze.
Całe badanie trwa około 2 godziny od wypicia roztworu glukozy, dlatego warto zarezerwować sobie odpowiednią ilość czasu. Podczas wizyty w Punkcie Pobrań mają miejsce:
W trakcie testu nie należy jeść, pić słodzonych napojów, palić i spędzić okres badania w spoczynku.
Wynik OGTT należy zawsze oceniać w odniesieniu do norm podanych na otrzymanym sprawozdaniu. W przypadku insuliny zakresy mogą różnić się między laboratoriami – ta sama wartość może być interpretowana nieco inaczej ze względu na stosowane metody analityczne. Dodatkowo krzywa insulinowa nie ma jednoznacznie określonych norm, na których podstawie można rozpoznać insulinooporność.
Warto pamiętać, że pojedynczy wynik zwykle nie pozwala na postawienie diagnozy. Jego znaczenie zależy od wielu czynników, takich jak wiek, stan zdrowia, występujące objawy, przyjmowane leki oraz wyniki innych badań.
Nieprawidłowa krzywa cukrowa i zmieniona odpowiedź insulinowa najczęściej odzwierciedla zaburzenie równowagi między wrażliwością tkanek na insulinę a zdolnością komórek β trzustki do jej wydzielania. W praktyce oznacza to, że glukoza po obciążeniu rośnie zbyt wysoko, spada zbyt wolno albo insulina jest wydzielana za późno, zbyt słabo lub nadmiernie.
Czynniki i zaburzenia mogące wpływać na wynik testu OGTT i insuliny po obciążeniu to:
Nieprawidłowa tolerancja glukozy oraz zaburzenia wydzielania insuliny często rozwijają się przez długi czas bez wyraźnych objawów. Gdy symptomy się pojawiają, mogą obejmować:
Objawy te są często związane z wahaniami poziomu glukozy we krwi i nieprawidłową odpowiedzią organizmu na insulinę, jednak nie są charakterystyczne wyłącznie dla tych stanów. Jeśli występują regularnie, szczególnie u osób z nadwagą, otyłością brzuszną, zespołem policystycznych jajników (PCOS) lub cukrzycą typu 2 w rodzinie, warto rozważyć wykonanie badań oceniających gospodarkę glukozowo-insulinową.
Krew pobierana jest trzykrotnie. Przy każdym pobraniu oznaczane jest stężenie glukozy i insuliny.
Nie. Prawidłowy poziom glukozy nie wyklucza zaburzeń wrażliwości tkanek na insulinę. W wybranych sytuacjach lekarz może zdecydować o dodatkowym oznaczeniu insuliny podczas OGTT. Połączenie oznaczeń glukozy i insuliny dostarcza dodatkowych informacji o odpowiedzi organizmu na obciążenie glukozą, jednak wyniki insuliny należy interpretować indywidualnie, ponieważ nie ma uniwersalnych kryteriów, które pozwalają rozpoznać insulinooporności wyłącznie na podstawie jej stężenia podczas OGTT.
Większość osób przechodzi badanie bez większych dolegliwości. Po wypiciu roztworu glukozy można normalnie siedzieć i odpoczywać, oczekując na kolejne pobrania krwi.
U niektórych mogą pojawić się objawy przejściowe, np. uczucie pełności w żołądku, lekkie nudności, senność, osłabienie, zawroty głowy, uczucie gorąca. Dolegliwości te zwykle są łagodne i ustępują samoistnie po zakończeniu badania. Warto poinformować personel medyczny, jeśli podczas testu pojawi się wyraźny dyskomfort lub pogorszenie samopoczucia.
Nie. Insulinooporność nie zawsze prowadzi do cukrzycy typu 2. Jest jednak jednym z najważniejszych czynników zwiększających ryzyko jej rozwoju. Dobra wiadomość jest taka, że u wielu osób rozwój choroby można zatrzymać lub znacząco spowolnić. Regularna aktywność fizyczna, redukcja masy ciała (jeśli występuje nadwaga), odpowiednia dieta i leczenie zalecone przez lekarza mogą poprawić wrażliwość tkanek na insulinę i zmniejszyć ryzyko powikłań. Dlatego wykrycie insulinooporności nie oznacza, że cukrzyca jest nieunikniona. To raczej sygnał ostrzegawczy, który daje szansę na wprowadzenie zmian stylu życia.
Hipoglikemia reaktywna (poposiłkowa) to epizod obniżenia stężenie glukozy we krwi występujący po posiłku, zwykle w ciągu kilku godzin od jego spożycia. Mogą mu towarzyszyć m.in. drżenie rąk, uczucie głodu, potliwość, osłabienie, czy problemy z koncentracją. Jednak same objawy nie wystarczają do postawienia rozpoznania – konieczne jest potwierdzenie hipoglikemii w trakcie epizodu.
Podstawowym badaniem wykorzystywanym w diagnostyce hipoglikemii reaktywnej jest rozszerzony doustny test obciążenia glukozą, w którym oznacza się stężenie glukozy w kilku punktach czasowych po wypiciu 75 g roztworu glukozy. W wybranych przypadkach równolegle z badaniem OGTT wykonuje się oznaczenie stężenia insuliny we krwi, aby dodatkowo ocenić odpowiedź insulinową organizmu.