Od 20 lat badamy Twoją krew.
Badanie żelaza w surowicy wykonuje się w celu oceny jego stężenia we krwi – zarówno w kierunku niedoboru, jak i nadmiaru. Nieprawidłowy poziom żelaza może wskazywać na zaburzenia jego wchłaniania lub metabolizmu, niedokrwistość z niedoboru żelaza, hemochromatozę lub choroby przewlekłe wpływające na gospodarkę tym pierwiastkiem.
Standardowy czas oczekiwania na wynik badania wynosi 1 dzień. Podany czas oczekiwania jest liczony od następnego dnia roboczego po pobraniu.
By odpowiednio przygotować się do badania stężenia żelaza we krwi:
Istotna jest również godzina wykonania badania, ze względu na zmienność dobową stężenia żelaza. Pobranie krwi należy wykonać w godzinach porannych – wtedy poziom żelaza jest najwyższy i najbardziej miarodajny.
Pamiętaj, że odpowiednie przygotowanie do badania wpływa istotnie na wiarygodność wyników i minimalizuje ryzyko wystąpienia błędów przedanalitycznych.
Badanie ocenia aktualny poziom krążącego żelaza we krwi – tej frakcji, która jest transportowana przez transferynę i dostępna dla tkanek.
Samo badanie żelaza daje jedynie wycinkowy obraz gospodarki tym pierwiastkiem. Dla pełnej diagnostyki zawsze interpretuje się je razem z ferrytyną (odpowiedzialną za magazynowanie żelaza), transferyną i stopniem wysycenia transferyny – oraz uzupełnia o morfologię krwi.
Żelazo jest niezbędne do:
Badanie żelaza we krwi należy wykonać przy:
Badanie stężenia żelaza w surowicy polega na pobraniu próbki krwi ze zgięcia łokciowego. Następnie uzyskany materiał wysyłany jest do laboratorium medycznego, gdzie analizowany jest przez diagnostów laboratoryjnych.
Podane poniżej zakresy są orientacyjne i mogą się różnić w zależności od indywidualnych czynników (np. płeć, stan zdrowia, faza cyklu) oraz laboratorium. Właściwe wartości referencyjne znajdziesz na swoim wyniku.
Kobiety:
Mężczyźni:
Za niedostateczną ilość tego pierwiastka mogą odpowiadać:
Zbyt niska ilość żelaza w organizmie przekłada się na dolegliwości takie jak:
Wśród przyczyn nadmiaru żelaza w organizmie znajdują się:
Do najbardziej charakterystycznych symptomów związanych ze zbyt wysokim poziomem tego mikroelementu należą:
Bardzo wysokie wartości wymagają pilnej diagnostyki i konsultacji lekarskiej.
Aby kompleksowo ocenić gospodarkę żelazem w organizmie, warto wykonać kilka uzupełniających się badań: ferrytynę (wskaźnik zapasów żelaza), żelazo w surowicy (aktualne stężenie żelaza krążącego we krwi), morfologię krwi (przydatna w stwierdzaniu niedokrwistości), transferynę i TIBC (informują o zdolności transportowej krwi), wysycenie transferyny żelazem (wskaźnik żelazo/TIBC x 100%).
W diecie żelazo występuje w dwóch formach, które różnią się przyswajalnością. Żelazo hemowe (lepiej przyswajalne) pochodzi wyłącznie z produktów zwierzęcych (czerwone mięso, podroby, drób, ryby i owoce morza).
Żelazo niehemowe (gorzej przyswajalne) pochodzi z produktów roślinnych (roślin strączkowych, zielonych warzyw liściastych, pestek i orzechów, produkty zbożowe, tofu).
Ferrytyna mierzy zapasy żelaza zgromadzone w tkankach – głównie w wątrobie, śledzionie, szpiku kostnym i makrofagach. W odróżnieniu od badania żelaza w surowicy, które pokazuje jedynie chwilowy poziom żelaza krążącego we krwi, ferrytyna odzwierciedla to, ile żelaza organizm faktycznie zmagazynował i ma „w rezerwie”.
Jest to zależne od stopnia zaawansowania niedoboru. Morfologia może wskazywać na niedobór żelaza dopiero wtedy, gdy jest on już na tyle zaawansowany, że bezpośrednio wpływa na budowę erytrocytów.