Od 20 lat badamy Twoją krew.
Badanie wapnia zjonizowanego polega na oznaczeniu stężenia wolnych jonów wapnia we krwi. Lepiej odzwierciedla rzeczywistą dostępność wapnia dla organizmu niż badanie wapnia całkowitego u pacjentów w ciężkim stanie, z zaburzeniami białek (albuminy), kwasowo-zasadowymi, w niewydolnościach narządowych czy po zabiegach chirurgicznych.
Standardowy czas oczekiwania na wynik badania wynosi 1 dzień. Podany czas oczekiwania jest liczony od następnego dnia roboczego po pobraniu.
Zaleca się, by na pobranie krwi przyjść na czczo w godzinach porannych (szczególnie w sytuacjach, gdy badanie jest wykonywane razem z oznaczeniem innych elektrolitów).
Pamiętaj, by poinformować lekarza o przyjmowanych lekach – zwłaszcza tych, które mogą wpływać na gospodarkę wapniowo-fosforanową (np. diuretyki).
Wapń całkowity to suma kilku różnych frakcji wapnia krążących we krwi, a każda z nich zachowuje się nieco inaczej i ma inne znaczenie kliniczne.
Pierwiastek ten występuje w trzech głównych postaciach.
W stanie fizjologicznym wapń zjonizowany stanowi około połowę całkowitego wapnia znajdującego się we krwi. To właśnie ta frakcja jest biologicznie aktywna i odzwierciedla rzeczywisty stan gospodarki wapniowej, niezależnie od wahań stężenia albuminy czy białek ostrej fazy.
Aktywna frakcja wapnia we krwi odpowiada za wszystkie efekty biologiczne, które kojarzymy z tym pierwiastkiem:
Oznaczanie poziomu wapnia zjonizowanego we krwi często bywa bardziej miarodajne niż pomiar wapnia całkowitego – pacjent może rozwinąć objawy wynikające z niedoborów tego pierwiastka, pomimo prawidłowego stężenia wapnia całkowitego, zwłaszcza u osób z zaburzeniami ilości albuminy lub kwasowo-zasadowej.
Wapń zjonizowany pokazuje, ile fizjologicznie aktywnego wapnia krąży we krwi – dlatego w trudniejszych sytuacjach klinicznych to właśnie ten parametr najdokładniej odzwierciedla ilość aktywnego wapnia. Do takich okoliczności należą:
Badanie polega na pobraniu próbki krwi żylnej ze zgięcia łokciowego pacjenta. Następnie materiał trafia do laboratorium diagnostycznego, gdzie oznaczane jest stężenie wapnia zjonizowanego.
Wartości referencyjne mogą różnić się między laboratoriami ze względu na użytą metodę analizy materiału.
Normy nie są uniwersalne – u dzieci i kobiet w ciąży zakres referencyjny może się nieco różnić.
Z tego powodu wyniki tego badania zawsze powinny być konsultowane z lekarzem, gdyż należy zestawić je z Twoją indywidualną sytuacją kliniczną, występującymi objawami i historią leczenia.
Przy obniżonym stężeniu zjonizowanej frakcji wapnia ważne jest, aby jak najszybciej zrozumieć, skąd bierze się zaburzenie – wiele z poniższych przyczyn wymaga dalszej diagnostyki lub leczenia prowadzonego przez lekarza.
Najczęstsze przyczyny obniżonego stężenia wapnia zjonizowanego to:
Objawy hipokalcemii zwykle pojawiają się nagle i mogą być bardzo nieprzyjemne, ponieważ niski poziom wapnia zwiększa pobudliwość nerwowo-mięśniową, w efekcie zaburzając pracę całego układu nerwowego i krążenia.
Może się wówczas pojawić:
Utrzymująca się hiperkalcemia prawie zawsze ma swoją przyczynę w konkretnym zaburzeniu, dlatego wysoki wynik oznaczenia wapnia wymaga dalszej diagnostyki.
Stany, w których występuje hiperkalcemia to:
Podwyższone stężenie wapnia we krwi może przez dłuższy czas nie dawać jednoznacznych objawów, ale stopniowo zaburza pracę układu nerwowego, mięśni, nerek i układu pokarmowego. Wskazaniem do pomiaru wapnia zjonizowanego są symptomy takie jak:
Tak. Zaburzenia gospodarki wapniowo–fosforanowej są jednym z kluczowych elementów charakteryzujących przewlekłą chorobę nerek.
To zaburzenia metaboliczne, które jest skutkiem spożywania zbyt dużej ilości produktów bogatych w wapń. Nadmierne przyjmowanie preparatów wapnia i alkalii prowadzi do rozwoju hiperkalcemii, zasadowicy metabolicznej (wysokie pH krwi) oraz upośledzenia filtracji kłębuszkowej, czyli ostrego lub przewlekłego uszkodzenia nerek.