Badanie CMV IgG - wirus cytomegalii

Sposób leczenia cytomegalii zależy od sprawności układu odpornościowego pacjenta. U osób z prawidłową odpornością zwykle wystarcza leczenie objawowe (np. leki przeciwgorączkowe, odpoczynek), natomiast chorzy z istotnie obniżoną odpornością mogą wymagać specjalistycznej terapii przeciwwirusowej i monitorowania zakażenia CMV. Kobiety ciężarne z podejrzeniem lub potwierdzonym zakażeniem CMV powinny pozostać pod opieką specjalisty, który oceni potrzebę dalszej diagnostyki i leczenia.

Wirus pozostaje w organizmie na stałe, a po przechorowaniu przechodzi w stan utajenia i może się okresowo uaktywniać.

Pierwotne zakażenie CMV w czasie ciąży jest szczególnie niebezpieczne, ponieważ w takiej sytuacji wirus przenosi się na płód u około 30–40% kobiet. Do transmisji wirusa z matki na płód dochodzi drogą pionową przez łożysko.

To właśnie ten typ zakażenia, znacznie groźniejszy niż późniejsza reaktywacja wirusa, stanowi najczęstszą wirusową przyczynę wrodzonych wad rozwojowych i uszkodzeń u noworodków.

Reaktywacja CMV oznacza ponowne uaktywnienie się cytomegalowirusa, który po pierwotnym zakażeniu pozostaje w organizmie na całe życie w stanie uśpienia.

Podczas reaktywacji wirus przechodzi z fazy latencji do aktywnej replikacji, co zwykle ma miejsce, gdy dochodzi do zaburzeń mechanizmów jego kontrolowania, np. na skutek stanu zapalnego, stresu komórkowego lub upośledzenia odporności.

Awidność IgG to wskaźnik, który mówi, jak „mocno” i trwale przeciwciała IgG przyczepiają się do wirusa, a więc jak bardzo są „dojrzałe” i skuteczne, a nie ile ich jest.

Tuż po świeżym zakażeniu organizm wytwarza „młode” IgG o niskiej awidności, które słabo wiążą wirusa, a w ciągu kolejnych tygodni i miesięcy układ odpornościowy „uczy się” go rozpoznawać i produkuje coraz lepiej dopasowane przeciwciała o wysokiej awidności.