Od 20 lat badamy Twoją krew.
Nużeniec to mikroskopijny pasożyt, który naturalnie żyje na skórze prawie każdego dorosłego człowieka i zwykle nie powoduje żadnych dolegliwości. Jeśli jednak tych roztoczy jest na skórze zbyt dużo albo odporność organizmu jest osłabiona, mogą one wywołać demodekozę, która może prowadzić do nawracających schorzeń oczu lub skóry.
Standardowy czas oczekiwania na wynik badania wynosi 3 dni. Podany czas oczekiwania jest liczony od następnego dnia roboczego po pobraniu.
By uzyskać wiarygodny wynik testu, zadbaj o to, by odpowiednio przygotować się do pobrania zeskrobiny ze zmian skórnych:
Nużeńce (Demodex spp.), głównie Demodex folliculorum, to mikroskopijne pasożyty, które powszechnie zasiedlają skórę twarzy.
Nużeniec ludzki najczęściej bytuje w okolicach o zwiększonym wydzielaniu łoju: gruczoły łojowe nosa, bruzdy nosowo‑wargowe, czoło i policzki, a także mieszki włosowe rzęs i brwi.
Jego nadmierne namnażanie wywołuje uciążliwą chorobę – nużycę.
Pasożyt występuje głównie u osób dorosłych – jego namnażanie postępuje wraz z wiekiem.
Najważniejszym wskazaniem do badania są niepokojące zmiany skórne i objawy związane z okolicami oczu.
Badanie pozwala na uzyskanie informacji, czy w analizowanym materiale jest obecny nużeniec, co może być pomocne w różnicowaniu z alergią, zakażeniem bakteryjnym, wirusowym lub grzybiczym.
Test polega na pobraniu zeskrobiny ze skóry twarzy lub rzęs w zależności od lokalizacji objawów. Materiał jest następnie przekazywany do laboratorium diagnostycznego, gdzie analizowany jest pod mikroskopem w kierunku obecności nużeńca.
Badanie ma charakter jakościowy – wynik może być pozytywny (wykryta obecność) lub negatywny (brak obecności).
Wynik pozytywny (dodatni) – zawsze należy interpretować z objawami klinicznymi, ponieważ pasożyt może występować również u zdrowych osób. Jeśli dodatniemu wynikowi towarzyszą charakterystyczne objawy, obecność nużeńca może być uznana za prawdopodobną przyczynę infekcji.
Wynik zawsze skonsultuj z lekarzem. Jeśli mimo negatywnego wyniku objawy sugerujące możliwość infekcji nadal się utrzymują, warto powtórzyć diagnostykę po pewnym czasie.
Do zakażenia dochodzi najczęściej drogą bezpośredniego kontaktu ze skórą nosiciela lub rzadziej przez pył zawierający jaja pasożyta – możliwe jest też przeniesienie przez wspólne pościele, ręczniki lub przybory kosmetyczne. Jednak do rozwoju nużycy dochodzi zazwyczaj dopiero wtedy, gdy pasożyt nadmiernie się namnaża lub naturalne mechanizmy obronne organizmu są zaburzone.
Rozwojowi choroby sprzyjają
Choć często przebiega bezobjawowo, zakażenie pasożytnicze może prowadzić do nieprzyjemnych dolegliwości (powracających schorzeń oczu lub skóry), które znacząco obniżają jakość życia pacjenta.
Nużyca skórna przebiega jako przewlekła dermatoza z zaostrzeniami i remisjami. Zmiany lokalizują się najczęściej na policzkach, czole, nosie i fałdach nosowo-wargowych – czyli w strefach o największym wydzielaniu łoju. Typowe objawy kliniczne obejmują:
Nużyca okolicy oczu jest szczególnie uciążliwym schorzeniem. Poszczególne podtypy pasożyta odpowiadają za zapalenie przedniego brzegu powieki i tylne zapalenie brzegu powieki. Do objawów należą:
Choroba może prowadzić do powikłań wtórnych – przewlekły stan zapalny związany z obecnością nużeńca może zwiększać ryzyko nawracających jęczmieni i gradówek oraz przewlekłego zapalenia spojówek.
Podstawą terapii są leki miejscowe na skórę:
W niektórych przypadkach stosowane są leki doustne (np. metronidazol). Decyzję o ich stosowaniu zawsze podejmuje lekarz.
Leczenie zwykle trwa kilka miesięcy. Często poprawa widoczna jest po kilku tygodniach, ale zbyt szybkie odstawienie leczenia sprzyja nawrotom. Skuteczność leczenia jest mocno uzależniona od systematyczności i tego, czy pacjent stosuje się do zasad higieny i pielęgnacji skóry (np. mycie twarzy 2 razy dziennie delikatnymi preparatami myjącymi, unikanie tłustych kremów, regularna wymiana ręczników i poszewek).
Terapia opiera się na dwóch filarach: systematycznej higienie powiek (przemywanie brzegów powiek, dokładne oczyszczanie nasad rzęs) i stosowaniu preparatów, które zmniejszają liczbę roztoczy na rzęsach (dobranych indywidualnie przez okulistę). Wskazane są częste kontrole lekarskie.