Test alergiczny pies sierść i naskórek E2

Test alergiczny pies sierść i naskórek E2 nie wymaga specjalnego przygotowania. Należy pamiętać o kilku ważnych zasadach:

• Badanie można wykonać o dowolnej porze dnia, nie ma wymogu bycia na czczo.
• Przed badaniem można wypić dowolną ilość wody.
• Przed badaniem należy poinformować lekarza o przyjmowanych lekach, ponieważ leki przeciwhistaminowe oraz kortykosteroidy mogą wpływać na wynik badania z krwi.
• Badanie można wykonać niezależnie od aktualnego nasilenia objawów alergicznych i pory roku, nie ma konieczności unikania kontaktu z psem przed badaniem.

Pamiętaj, że wartości referencyjne mogą się nieznacznie różnić między laboratoriami ze względu na zastosowane metody analityczne. Interpretację wyników zawsze pozostaw lekarzowi.

Cena test alergiczny pies sierść i naskórek E2 waha się od od 50,00 do 87,00 zł, w zależności od punktu pobrań.

Test alergiczny pies sierść i naskórek E2 to swoiste badanie serologiczne wykrywające przeciwciała klasy IgE skierowane przeciwko alergenowi E2, czyli białkom zawartym w sierści i naskórku psa domowego (Canis lupus familiaris). Głównym alergenem psa jest białko Can f 1, produkowane przez gruczoły ślinowe i obecne na sierści psa, a kolejnym ważnym alergenem jest Can f 2, produkowany przez gruczoły łojowe skóry. W odróżnieniu od alergenu kota Fel d 1, alergeny psa są mniej lotne i szybciej opadają na powierzchnie, jednak nadal mogą być przenoszone na ubraniach i utrzymywać się w środowisku przez wiele miesięcy. Ważną cechą alergii na psa jest jej gatunkowa swoistość, ponieważ różne rasy psów produkują różne ilości alergenów, co sprawia że niektóre osoby reagują silniej na określone rasy.

Alergeny sierści i naskórka psa nie pełnią żadnej fizjologicznej roli w organizmie człowieka. Są substancjami obcymi, które u osób predysponowanych genetycznie wywołują nieprawidłową reakcję układu odpornościowego polegającą na produkcji swoistych przeciwciał IgE. Po pierwszym kontakcie z alergenami psa układ odpornościowy osoby uczulonej produkuje swoiste IgE wiążące się z receptorami na powierzchni komórek tucznych i bazofilów w błonie śluzowej dróg oddechowych, spojówkach i skórze. Przy kolejnym kontakcie z alergenem dochodzi do aktywacji tych komórek i uwolnienia mediatorów stanu zapalnego wywołujących objawy alergiczne. Istotną cechą alergii na psa jest możliwość wystąpienia objawów nawet bez bezpośredniego kontaktu ze zwierzęciem, ponieważ alergeny psa mogą być przenoszone przez osoby trzecie na ubraniach do miejsc gdzie pies nigdy nie przebywał.

Personel Punktu Pobrań pobiera pacjentowi próbkę krwi żylnej ze zgięcia łokciowego. Materiał trafia do laboratorium diagnostycznego, gdzie specjaliści przy użyciu metody immunoenzymatycznej oznaczają stężenie swoistych przeciwciał IgE skierowanych przeciwko alergenowi sierści i naskórka psa (E2), oceniając stopień uczulenia i potwierdzając lub wykluczając alergię na psa jako przyczynę dolegliwości pacjenta.

Niski lub ujemny poziom swoistych IgE dla sierści i naskórka psa najczęściej oznacza brak uczulenia na tego zwierzęcia. Może być również wynikiem przyjmowania leków immunosupresyjnych lub kortykosteroidów, braku lub ograniczonej ekspozycji na psa lub skutecznej immunoterapii swoistej. Ujemny wynik nie wyklucza alergii na inne zwierzęta domowe, których alergeny mogą wywoływać podobne objawy.

Niski lub ujemny poziom swoistych IgE zazwyczaj oznacza, że pies nie jest przyczyną objawów alergicznych pacjenta. Jeśli mimo ujemnego wyniku objawy alergiczne utrzymują się przy kontakcie z psem, lekarz może zalecić poszerzenie diagnostyki o inne alergeny środowiska domowego lub rozważyć wykonanie testów skórnych w kierunku uczulenia na psa.

Wysoki poziom swoistych IgE dla sierści i naskórka psa wskazuje na znaczne uczulenie na alergeny tego zwierzęcia i najczęściej wynika z regularnego kontaktu z psem w domu lub w miejscu pracy. Podwyższony poziom jest szczególnie często obserwowany u właścicieli psów, pracowników weterynarii, schronisk dla zwierząt, hodowców psów oraz osób regularnie mających kontakt z wieloma psami. Predyspozycja genetyczna do atopii oraz intensywna ekspozycja na alergeny psa znacząco zwiększają ryzyko uczulenia.

Wysoki poziom swoistych IgE dla sierści i naskórka psa zazwyczaj wiąże się z wyraźnymi objawami alergicznymi pojawiającymi się po kontakcie z psem lub przebywaniu w pomieszczeniach gdzie przebywa to zwierzę. Najczęstsze objawy to alergiczny nieżyt nosa z wodnistym katarem i kichaniem, alergiczne zapalenie spojówek z łzawieniem i świądem oczu, kaszel i duszność, a także zmiany skórne pod postacią pokrzywki lub zaostrzeń atopowego zapalenia skóry w miejscach kontaktu z sierścią. U osób z astmą wysoki poziom uczulenia na psa może wywoływać ciężkie napady duszności, a objawy mogą utrzymywać się przez długi czas po usunięciu zwierzęcia z domu.