Test alergiczny penicylina C10

Test alergiczny Penicylina C10 nie wymaga specjalnego przygotowania. Należy pamiętać o kilku ważnych zasadach:

• Badanie można wykonać o dowolnej porze dnia, nie ma wymogu bycia na czczo.
• Przed badaniem można wypić dowolną ilość wody.
• Przed pobraniem należy poinformować lekarza lub personel Punktu Pobrań o przyjmowanych lekach, ponieważ leki przeciwhistaminowe oraz kortykosteroidy mogą wpływać na poziom przeciwciał IgE we krwi i tym samym zaburzać wynik.
• Badanie można wykonać niezależnie od aktualnego nasilenia objawów alergicznych i pory roku.

Pamiętaj, że wartości referencyjne mogą się nieznacznie różnić między laboratoriami ze względu na zastosowane metody analityczne. Interpretację wyników zawsze pozostaw lekarzowi.

Cena test alergiczny penicylina C10 waha się od od 62,00 do 127,00 zł, w zależności od punktu pobrań.

Penicylina C10 to oznaczenie kodowe stosowane w diagnostyce alergologicznej dla penicyliny jako alergenu. Penicylina należy do grupy antybiotyków beta-laktamowych i jest jednym z najdłużej stosowanych leków przeciwbakteryjnych na świecie. W organizmie człowieka penicylina ulega przemianom chemicznym i tworzy tzw. determinanty antygenowe, czyli małe cząsteczki zdolne do wiązania się z białkami organizmu.

U osób predysponowanych genetycznie taki kompleks jest rozpoznawany przez układ odpornościowy jako obca i niebezpieczna substancja, co uruchamia produkcję swoistych przeciwciał IgE i prowadzi do uczulenia.

Alergia na penicylinę jest najczęściej zgłaszaną alergią na leki, jednak rzeczywiste uczulenie potwierdzone badaniem laboratoryjnym dotyczy znacznie mniejszego odsetka osób niż wynikałoby to z deklaracji pacjentów.

Penicylina nie pełni żadnej fizjologicznej roli w organizmie człowieka. Jest substancją wprowadzaną z zewnątrz w celach leczniczych, której zadaniem jest niszczenie ścian komórkowych bakterii. U osób nieuczulonych przyjęcie penicyliny przebiega bez powikłań i jest bezpieczne.

U osób uczulonych układ odpornościowy przy pierwszym kontakcie z penicyliną zapamiętuje ją jako substancję szkodliwą. Przy każdym kolejnym kontakcie reaguje natychmiastowym uwolnieniem substancji zapalnych, takich jak histamina, co wywołuje objawy alergiczne.

Ważną cechą alergii na penicylinę jest też możliwość wystąpienia reakcji krzyżowych z innymi antybiotykami beta-laktamowymi, takimi jak cefalosporyny czy karbapenemy, choć nie dotyczy to każdej osoby uczulonej.

Personel Punktu Pobrań pobiera pacjentowi próbkę krwi żylnej ze zgięcia łokciowego. Materiał trafia do laboratorium diagnostycznego, gdzie specjaliści przy użyciu metody immunoenzymatycznej oznaczają stężenie swoistych przeciwciał IgE skierowanych przeciwko penicylinie (alergen C10), oceniając stopień uczulenia i potwierdzając lub wykluczając alergię na penicylinę jako przyczynę dolegliwości pacjenta.

Niski lub ujemny poziom swoistych IgE dla penicyliny najczęściej oznacza brak uczulenia na ten antybiotyk. Może być również efektem przyjmowania leków obniżających aktywność układu odpornościowego, takich jak kortykosteroidy lub leki immunosupresyjne, które zmniejszają produkcję przeciwciał IgE. Wynik może być również ujemny u osób, które nigdy wcześniej nie miały kontaktu z penicyliną, ponieważ do wytworzenia przeciwciał IgE konieczna jest wcześniejsza ekspozycja na lek. Ujemny wynik nie wyklucza alergii na inne antybiotyki lub leki.

Niski lub ujemny poziom swoistych IgE dla penicyliny zazwyczaj oznacza, że penicylina nie jest przyczyną objawów alergicznych pacjenta. Jeśli mimo ujemnego wyniku objawy alergiczne po przyjęciu antybiotyku utrzymują się, lekarz może zalecić poszerzenie diagnostyki o inne alergeny lekowe lub wykonanie testów skórnych, ponieważ istnieją mechanizmy alergii na penicylinę, które nie są zależne od przeciwciał IgE i nie są wykrywane tym badaniem.

Wysoki poziom swoistych IgE dla penicyliny wskazuje na uczulenie układu odpornościowego na ten antybiotyk. Do najczęstszych przyczyn wzrostu stężenia swoistych IgE należą:

• wcześniejszy kontakt z penicyliną lub antybiotykiem z grupy beta-laktamów, który spowodował uwrażliwienie układu odpornościowego;
• predyspozycja genetyczna do atopii, czyli skłonność do reagowania alergią na różne substancje;
• atopowe zapalenie skóry, astma lub alergiczny nieżyt nosa w wywiadzie, które zwiększają ogólne ryzyko alergii na leki;
• a także nieświadomy wcześniejszy kontakt z penicyliną, np. poprzez śladowe ilości antybiotyku obecne w żywności pochodzenia zwierzęcego.

Wysoki poziom swoistych IgE dla penicyliny zazwyczaj wiąże się z wyraźnymi objawami alergicznymi pojawiającymi się po przyjęciu penicyliny lub innego antybiotyku beta-laktamowego. Objawy mogą pojawić się szybko, nawet w ciągu godziny od przyjęcia leku (reakcja natychmiastowa), lub z opóźnieniem, po kilku godzinach lub dniach. Najczęstsze objawy to:

• pokrzywka, wysypka i swędzenie skóry;
• obrzęk twarzy, warg lub gardła (obrzęk naczynioruchowy);
• katar, łzawienie i świąd oczu;
• duszność i świszczący oddech;
• nudności i wymioty;
• a w najcięższych przypadkach wstrząs anafilaktyczny, czyli nagła, zagrażająca życiu reakcja ogólnoustrojowa wymagająca natychmiastowej pomocy medycznej.