Wirus różyczki – badanie przeciwciał IgG

W diagnostyce zakażenia wirusem różyczki wykonuje się także oznaczenie przeciwciał klasy IgM. Immunoglobiny IgM przeciw wirusowi różyczki pojawiają się zwykle w ostrej fazie pierwotnego zakażenia, w pierwszych dniach–tygodniach po wystąpieniu objawów, i są markerem niedawnego kontaktu z wirusem.

Wynik umożliwia różnicowanie pierwotnej infekcji od reinfekcji/odporności poszczepiennej, gdzie dominują immunoglobuliny IgG o wysokiej awidności.

Badanie warto wykonać wtedy, gdy chcemy potwierdzić lub wykluczyć świeże, pierwotne zakażenie – zwłaszcza u osób z wysypką oraz u kobiet w ciąży z podejrzeniem zakażenia i ryzykiem zespołu wrodzonej różyczki.

Należy jednak pamiętać, że sam dodatni wynik IgM nie zawsze oznacza świeże zakażenie i powinien być interpretowany w kontekście objawów oraz z innymi badaniami np. wynikiem IgG.

Wysoka awidność przeciwciał klasy IgG przeciwko różyczce oznacza silne, „dojrzałe” wiązanie przeciwciał z antygenem, typowe dla dawno przebytego zakażenia lub utrwalonej odporności poszczepiennej, a nie dla świeżej, pierwotnej infekcji. Po pierwotnym zakażeniu powstają najpierw IgM, a IgG mają początkowo niską awidność.

W miarę rozwoju odporności nabytej awidność przeciwciał IgG rośnie.

Infekcja wirusem różyczki w ciąży może prowadzić do poronienia, obumarcia płodu lub zespołu różyczki wrodzonej z licznymi, ciężkimi wadami rozwojowymi. Ryzyko ciężkiego uszkodzenia płodu jest najwyższe, gdy pierwotne zakażenie wystąpi w I trymestrze.

Brak odporności przed zajściem w ciążę naraża kobietę na ryzyko zakażenia, dlatego tak ważne są szczepienia przeciwko różyczce u kobiet w wieku rozrodczym oraz przesiewowe badania poziomu przeciwciał.

Warto pamiętać, że szczepienia MMR nie wykonuje się w czasie ciąży, dlatego ocenę odporności oraz podanie ewentualnej szczepionki najlepiej wykonać przed planowaną ciążą.