Od 20 lat badamy Twoją krew.
Toxoplasma gondii (T. gondii) to wewnątrzkomórkowy pasożyt atakujący ssaki i ptaki. Badanie laboratoryjne sprawdza, czy we krwi obecne są przeciwciała IgM skierowane przeciwko temu pasożytowi. Ich obecność sugeruje świeże lub niedawne zakażenie pasożytem.
Standardowy czas oczekiwania na wynik badania wynosi 2 dni. Podany czas oczekiwania jest liczony od następnego dnia roboczego po pobraniu.
Nie wymaga specjalnego przygotowania – pacjent nie musi być na czczo.
Toksoplazmoza to choroba pasożytnicza wywoływana przez pierwotniaka Toxoplasma gondii, który zakaża wiele ssaków (w tym ludzi) i niektóre ptaki, a jego rozwój jest ściśle związany z kotami jako głównymi gospodarzami.
Do zakażenia najczęściej dochodzi z powodu spożycia skażonej żywotności, kontaktu z materiałem zakaźnym oraz niewłaściwego przygotowywania jedzenia.
Człowiek zaraża się głównie poprzez:
Kot jest tzw. żywicielem ostatecznym Toxoplasma gondii – jako jedyny wydala do środowiska oocysty pasożyta i stanowi jedno z głównych jego „magazynów” w przyrodzie. Pełny, płciowy cykl rozwojowy pasożyta zachodzi wyłącznie w jelitach kotowatych, skąd oocysty mogą być wydalane z kałem.
Warto jednak wiedzieć, że kot wydala oocysty jedynie przez krótki czas po pierwszym zakażeniu (zazwyczaj 1–2 tygodnie), a potem – po wytworzeniu odporności – przestaje je wydalać.
Codzienne obcowanie ze zdrowym, zadbanym kotem nie zwiększa istotnie ryzyka zakażenia toksoplazmozą. Większe znaczenie ma spożywanie surowego lub niedogotowanego mięsa. Z tego powodu kot jako bezpośrednie źródło zagrożenia dla człowieka ma raczej niewielkie znaczenie, zwłaszcza przy zachowaniu podstawowych zasad higieny.
Przeciwciała klasy IgM pojawiają się we krwi jako pierwsza odpowiedź organizmu na zakażenie Toxoplasma gondii – zwykle w ciągu około tygodnia od kontaktu z pasożytem.
Ich ilość stopniowo maleje, jednak mogą utrzymywać się w niskim poziomie nawet przez rok lub dłużej.
Badanie przeciwciał przeciwko Toxoplasma gondii IgM jest zalecane przede wszystkim osobom z podwyższonym ryzykiem ciężkiego przebiegu zakażenia lub jego groźnych powikłań. Do głównych grup wskazań należą:
Oznaczenie przeciwciał IgM przeciwko Toxoplasma gondii wykonuje się z próbki krwi żylnej. Materiał trafia następnie do laboratorium.
Obecność przeciwciał IgM przeciwko Toxoplasmie gondii może sugerować w jakiej fazie choroby obecnie znajduje się pacjent.
Wynik badania przeciwciał IgM powinno się interpretować łącznie z wynikiem badania przeciwciał IgG – ich wzajemna kombinacja pozwala ocenić, czy doszło do zakażenia, kiedy mogło mieć miejsce i czy wymaga dalszych działań diagnostycznych.
Wynik skonsultuj z lekarzem.
Toksoplazmoza nabyta u osób z prawidłowo funkcjonującym układem odpornościowym zwykle przebiega łagodnie, a bardzo często ma charakter bezobjawowy.
Do częstszych manifestacji należy powiększenie węzłów chłonnych, zwłaszcza szyjnych i potylicznych, które może utrzymywać się nawet przez kilka miesięcy.
U części chorych obraz kliniczny przypomina mononukleozę zakaźną (tzw. zespół mononukleozopodobny – powiększone węzły, zmęczenie, ból gardła).
Szczególną sytuacją jest toksoplazmoza u kobiet w ciąży, ponieważ świeże zakażenie może zostać przeniesione przez łożysko na płód. Zwykle dotyczy to pierwotnego zakażenia przyszłej mamy (rzadziej reaktywacji przy znacznie obniżonej odporności lub reinfekcji innym szczepem pasożyta) i może prowadzić do poważnych powikłań.
W diagnostyce toksoplazmozy w ciąży kluczowe znaczenie mają badania serologiczne w kierunku swoistych przeciwciał (IgM, IgG), uzupełnione o ocenę awidności IgG.