P-ciała p. jądrowe i p. cytoplazmatyczne (ANA2)

Badanie wykonuje się z próbki krwi żylnej. Nie wymaga pozostawania na czczo ani pobrania krwi o określonej porze dnia.

Przed badaniem warto poinformować lekarza lub personel punktu pobrań o wszystkich przyjmowanych lekach i suplementach diety. Nie należy odstawiać ich przed badaniem na własną rękę.

Wynik badania zawiera informację o mianie przeciwciał ANA oraz typie świecenia.

Wynik należy interpretować zgodnie z zakresem referencyjnym i komentarzem zamieszczonym na sprawozdaniu laboratoryjnym.

Cena p-ciała p. jądrowe i p. cytoplazmatyczne (ANA2) waha się od od 181,00 do 222,00 zł, w zależności od punktu pobrań.

ANA (ang. antinuclear antibodies) to grupa autoprzeciwciał skierowanych przeciwko własnym składnikom komórek. Najczęściej rozpoznają struktury jądra komórkowego, takie jak DNA, histony czy rybonukleoproteiny, ale mogą być także skierowane przeciwko niektórym antygenom cytoplazmatycznym.

Ich obecność może wskazywać na zaburzenie tolerancji immunologicznej, czyli zdolności układu odpornościowego do odróżniania własnych tkanek od czynników obcych.

Rola w organizmie

Prawidłowo działające przeciwciała pomagają organizmowi zwalczać drobnoustroje i inne obce substancje. ANA należą natomiast do autoprzeciwciał, które rozpoznają własne struktury komórkowe..

W przebiegu chorób autoimmunologicznych mogą uczestniczyć w podtrzymywaniu stanu zapalnego i tworzeniu kompleksów immunologicznych.

W praktyce klinicznej są jednak przede wszystkim markerem laboratoryjnym, który pomaga ocenić prawdopodobieństwo choroby autoimmunologicznej i ukierunkować dalszą diagnostykę. Sam wynik badania nie jest podstawą do postawienia rozpoznania.

Kiedy warto wykonać badanie ANA profil 2?

Badanie zaleca się osobom, u których objawy, wywiad medyczny lub wyniki innych badań sugerują możliwość występowania układowej choroby autoimmunologicznej. Nie jest ono rekomendowane jako badanie przesiewowe u osób bez objawów, ponieważ dodatni wynik może występować również u osób zdrowych.

Wskazaniami do wykonania badania mogą być:

• przewlekłe bóle, obrzęki lub sztywność stawów,
• niewyjaśnione bóle mięśni, osłabienie lub spadek siły mięśniowej,
• nawracające stany podgorączkowe lub gorączka,
• przewlekłe zmęczenie i niezamierzona utrata masy ciała,
• wysypki skórne, rumień twarzy, nadwrażliwość na promieniowanie słoneczne lub nawracające owrzodzenia jamy ustnej,
• objaw Raynauda, czyli napadowe blednięcie, sinienie i zaczerwienienie palców pod wpływem zimna lub stresu,
• suchość oczu i jamy ustnej,
• stwardnienie lub pogrubienie skóry oraz trudności w połykaniu,
• nieprawidłowości sugerujące zajęcie nerek, płuc lub układu nerwowego,
• nieprawidłowe wyniki morfologii krwi współistniejące z innymi objawami autoimmunizacji.

Badanie polega na pobraniu próbki krwi żylnej, najczęściej ze zgięcia łokciowego. Następnie z próbki uzyskuje się surowicę, która poddawana jest analizie laboratoryjnej. Ocenia się obecność przeciwciał metodą immunofluorescencji pośredniej (IIF), a wynik obejmuje informację o mianie przeciwciał oraz typie świecenia.

Niskie miano ANA jest stosunkowo częstym zjawiskiem i może występować u osób zdrowych. Samo w sobie nie stanowi podstawy do rozpoznania choroby autoimmunologicznej.

Wysokie miano ANA może zwiększać prawdopodobieństwo występowania układowej choroby tkanki łącznej, jednak jego znaczenie należy zawsze oceniać w kontekście objawów klinicznych i wyników innych badań.

Podwyższone miano przeciwciał ANA może wspierać diagnostykę takich schorzeń jak:

• tocznia rumieniowatego układowego;
• zespołu Sjögrena;
• twardziny układowej;
• mieszanej choroby tkanki łącznej;
• wybranych zapalnych chorób mięśni.

Należy jednak podkreślić, że obecność przeciwciał ANA nie jest swoista wyłącznie dla tych schorzeń i zawsze wymaga interpretacji w kontekście objawów klinicznych oraz wyników innych badań.

Typ świecenia, np. homogenny, obwodowy, ziarnisty, jąderkowy lub centromerowy, może dostarczać dodatkowych wskazówek dotyczących rodzaju obecnych autoprzeciwciał i pomagać w dalszej diagnostyce.

Najczęściej spotykanym wzorem jest typ ziarnisty, który nie jest charakterystyczny dla jednej konkretnej choroby autoimmunologicznej. Niektóre wzory świecenia np. homogenny lub centromerowy mogą ukierunkować dalszą diagnostykę w kierunku określonych chorób autoimmunologicznych. Nie pozwalają jednak samodzielnie ustalić rozpoznania.

Samo określenie typu świecenia nie pozwala jednak na rozpoznanie konkretnej choroby. Wynik zawsze powinien być interpretowany łącznie z obrazem klinicznym oraz wynikami innych badań.