Od 20 lat badamy Twoją krew.
Badanie białka całkowitego to łączne stężenie białek obecnych w surowicy krwi – przede wszystkim albuminy i globulin. To jedno z podstawowych oznaczeń biochemicznych, które pozwala ocenić ogólny stan odżywienia, czynność wątroby i nerek (pośrednio) oraz wykryć zaburzenia immunologiczne. Zmiany stężenia białka całkowitego mogą wskazywać na pewne stany patologiczne.
Standardowy czas oczekiwania na wynik badania wynosi 1 dzień. Podany czas oczekiwania jest liczony od następnego dnia roboczego po pobraniu.
Aby wynik badania był wiarygodny, warto odpowiednio się przygotować.
Białko całkowite w surowicy to suma stężeń wszystkich białek obecnych w osoczu krwi. Składa się z dwóch głównych frakcji:
Białka we krwi (surowicy) wykonują wiele ważnych zadań:
Badanie poziomu białka całkowitego zleca się m.in. w następujących sytuacjach:
Badanie polega na pobraniu próbki krwi ze zgięcia łokciowego. To szybka procedura.
Wartości referencyjne mogą różnić się w zależności od laboratorium – zawsze należy odnosić się do norm podanych przez dane laboratorium na wyniku.
Interpretacja wyniku powinna zostać wykonana przez lekarza.
Niskie białko całkowite to sygnał, że organizm albo nie otrzymuje wystarczającej ilości białka, albo traci je szybciej, niż jest w stanie wyprodukować. Za hipoproteinemię mogą być odpowiedzialne:
Niski poziom białka całkowitego we krwi może objawiać się m.in.:
Podwyższone białko całkowite rzadziej budzi niepokój niż jego niedobór, ale również wymaga wyjaśnienia. Przyczynami wzrostu stężenia białek mogą być:
Najczęstszym powodem jest odwodnienie – krew jest wtedy po prostu bardziej zagęszczona. Jeśli jednak wynik jest wysoki, a nawodnienie prawidłowe, lekarz może zalecić dalszą diagnostykę w kierunku chorób zapalnych lub rozrostowych.
Często hiperproteinemia jest bezobjawowa i wykrywana przypadkowo w badaniach przesiewowych. Objawy są najczęściej związane z chorobą, która wywołuje podwyższone stężenie białka. W stanach patologicznych mogą wystąpić:
Tak – w ciąży stężenie białka całkowitego jest fizjologicznie niższe, co wynika z rozcieńczenia krwi, a nie z niedoboru białka.
Po stwierdzeniu hipoproteinemii warto wykonać elektroforezę białek surowicy, badanie ogólne moczu, próby wątrobowe oraz albuminę – żeby ustalić, która frakcja białkowa jest obniżona i gdzie leży przyczyna.
Dieta może pomóc, ale nie w każdym przypadku. Jeśli niskie białko całkowite wynika z niedostatecznego spożycia – np. przy restrykcyjnych dietach eliminacyjnych, niedożywieniu lub zwiększonym zapotrzebowaniu – zwiększenie podaży pełnowartościowego białka zwykle przynosi efekt. Warto wtedy sięgać po jaja, chude mięso, ryby, nabiał, rośliny strączkowe i orzechy.