Od 20 lat badamy Twoją krew.
Arsen to pierwiastek chemiczny naturalnie występujący w środowisku, który w nadmiernych ilościach jest silnie toksyczny dla organizmu człowieka. Badanie poziomu arsenu polega na oznaczeniu jego stężenia we krwi lub moczu i pozwala wykryć ostre lub przewlekłe zatrucie tym pierwiastkiem, które może prowadzić do uszkodzenia nerek, wątroby, układu nerwowego oraz zwiększać ryzyko rozwoju nowotworów. Jest to badanie szczególnie zalecane osobom pracującym w przemyśle chemicznym, hutniczym lub rolniczym, a także tym, które zamieszkują tereny o podwyższonym stężeniu arsenu w wodzie pitnej lub glebie.
Standardowy czas oczekiwania na wynik badania wynosi 14 dni. Podany czas oczekiwania jest liczony od następnego dnia roboczego po pobraniu.
Badanie poziomu arsenu nie wymaga specjalnego przygotowania. Należy pamiętać o kilku ważnych zasadach:
Arsen to pierwiastek chemiczny występujący naturalnie w skorupie ziemskiej, wodzie, glebie oraz powietrzu, który w małych ilościach jest obecny w organizmie człowieka, jednak w nadmiernych stężeniach wykazuje silne właściwości toksyczne. Może dostawać się do organizmu drogą pokarmową, oddechową lub przez skórę – głównie poprzez skażoną wodę pitną, żywność, dym tytoniowy lub narażenie zawodowe w przemyśle chemicznym i hutniczym. Przewlekłe narażenie na arsen może prowadzić do poważnych chorób, w tym uszkodzenia nerek, wątroby, układu nerwowego oraz zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworów.
Badanie jest wykonywane w diagnostyce zatruć, m.in. arszenikiem i pestycydami. Związki arsenu dobrze wchłaniają się przez przewód pokarmowy i płuca. Po wchłonięciu do ustroju arsen wiąże się z erytrocytami we krwi i gromadzi w wątrobie, nerkach i płucach, przenika także przez łożysko. Wydalany jest głównie z moczem (80%) i kałem. Objawami ostrej toksyczności arsenu są m. in. drgawki, osłabienie mięśni i splątanie. Skutkiem narażenia na arsen są również choroby nowotworowe, zwłaszcza nowotwory skóry, płuc, nerek, wątroby i pęcherza moczowego. Oznaczanie stężenia arsenu we krwi jest pomocne w rozpoznawaniu zatrucia tym pierwiastkiem. Jest on także markerem ryzyka wystąpienia nowotworu.
Arsen w śladowych ilościach może odgrywać pewną rolę w organizmie człowieka, jednak jego funkcje fizjologiczne nie zostały do końca poznane i potwierdzone naukowo. Przypuszcza się, że w minimalnych stężeniach może uczestniczyć w przemianach metabolicznych aminokwasów oraz wpływać na gospodarkę hormonalną, a jego niedobór u zwierząt wiązał się z zaburzeniami wzrostu i rozrodu. Jednak ze względu na silne właściwości toksyczne arsen jest przede wszystkim traktowany jako pierwiastek szkodliwy dla zdrowia – jego nadmierne stężenie w organizmie prowadzi do poważnych uszkodzeń narządów wewnętrznych i zwiększa ryzyko rozwoju chorób nowotworowych.
Badanie arsenu to badanie laboratoryjne wykonywane z próbki moczu lub krwi, które pozwala precyzyjnie określić stężenie tego pierwiastka w organizmie pacjenta. Wynik badania pozwala lekarzowi ocenić stopień narażenia na arsen i podjąć odpowiednie działania terapeutyczne.
Objawy podwyższonego poziomu arsenu w organizmie zależą od stopnia i czasu narażenia. W przypadku ostrego zatrucia mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, silne bóle brzucha, a w skrajnych przypadkach zaburzenia rytmu serca i niewydolność narządów. Przewlekłe narażenie na arsen objawia się natomiast zmianami skórnymi (przebarwienia, rogowacenie), przewlekłym zmęczeniem, drętwieniem kończyn, zaburzeniami neurologicznymi oraz zwiększonym ryzykiem rozwoju nowotworów.
Podstawową drogą eliminacji arsenu z organizmu są nerki – pierwiastek ten jest wydalany głównie z moczem, dlatego odpowiednie nawodnienie organizmu wspiera naturalny proces detoksykacji. W przypadku potwierdzonego zatrucia arsenem lekarz może zlecić terapię chelatacyjną, polegającą na podaniu specjalnych leków wiążących arsen i przyspieszających jego wydalanie z organizmu. Ważnym elementem wspierającym eliminację arsenu jest również unikanie dalszego narażenia na ten pierwiastek oraz zbilansowana dieta bogata w antyoksydanty, witaminę C i selen.
Tak, dzieci są szczególnie narażone na szkodliwe działanie arsenu ze względu na mniejszą masę ciała, intensywniejszy metabolizm oraz niedojrzały układ detoksykacyjny, który mniej skutecznie radzi sobie z eliminacją toksycznych substancji. Dodatkowym czynnikiem ryzyka jest częstszy kontakt dzieci z glebą i pyłem, które mogą zawierać arsen, a także spożywanie produktów takich jak ryż czy soki owocowe, w których arsen może występować w podwyższonych stężeniach. W przypadku podejrzenia narażenia dziecka na arsen należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem i rozważyć wykonanie badania poziomu arsenu w moczu.